[ยมโลก] ไร้นามเรียกขาน....

posted on 25 Oct 2012 14:44 by shinigami-maya directory Cartoon
 

เอนทรี่นี้เป็นส่วนหนึ่งของ


 

 

ไร้นามเรียกขาน.....     

       ดวงตางามค่อยๆกระพริบถี่ปรือตาเปิดขึ้น ลมหายใจถอนออกยาวๆ ด้วยยังมิอยากหลุดจากห้วงนิทราดี แต่ด้วยหน้าที่ การจะรังเกียจรังงอนที่จะตื่นคงจะมิได้ ดวงตาที่ยังมิได้เปิดดีเพราะความง่วงงุน ปรือปรอยมองหาอะไรบางสิ่ง และเมื่อเห็นว่า “สิ่งนั้น” ยังคงอยู่ ก็คลี่ยิ้มบางๆด้วยใจเป็นสุขนัก อันที่จริง แม้ไม่มองหา แต่นางก็รู้สึก รู้สึกถึงไออุ่นแลเสียงลมหายใจที่โอบล้อมนางอยู่ ตั้งแต่ยังมิได้เข้าห้วงนิทราจนตื่นขึ้นมา นั่นทำให้ใจเป็นสุขนัก สุขยิ่งกว่าสิ่งใด.....

       มือนุ่มค่อยๆยกขึ้นลูบไป ณ แผงขนนิ่มแผ่วเบาด้วยยังมิอยากให้พ่อเสือที่ยังคงนิทราอยู่ตื่นขึ้นตอนนี้ สายตาจับจ้องพยัคฆ์ตรงหน้าด้วยแววตาหลงใหลเกินจะเอ่ย หลายคืนแล้ว ที่นางเข้าห้วงนิทราไปพร้อมๆกับร่างตรงหน้า หลายคืนแล้วที่นางกลับบ้านไปเพียงแค่ยามเช้าเพื่ออาบน้ำผลัดเปลี่ยนอาภรณ์เตรียมตัวไปทำงานเท่านั้น หลายคืน.....ที่ฝันร้ายมิมารบกวนนิทราแสนสุขของนาง

        ฝันร้าย ที่มักมารบกวนนิทราแสนสุขของนางอยู่เนืองๆตั้งแต่ตายลงมา น้อยคืนนักที่จะไม่ได้ฝัน น้อยคืนนักที่จะได้หลับอย่างเป็นสุข นางฝัน ฝันถึงบุรุษผู้หนึ่ง ผู้มีแววตาอ่อนโยนยิ่งกว่าผู้ใด ผู้มีรอยยิ้มอ่อนโยนยิ่งกว่าแววตา และคำพูดอ่อนหวานเป็นห่วงเป็นใย

        อิศรา...ชายผู้นั้น ชายร่างเล็ก ผู้ปลิดชีพนาง แลพี่น้องยักษีทั้ง 17 ชายร่างเล็กที่นอกจากจะเอาชีวิตนาง ชีวิตพี่ๆนาง สมบัติของนาง ชายผู้นั้นกลับเอาหัวใจนางไปด้วย เอาไปแล้วบีบขยี้ขว้างทิ้งอย่างมิใยดี

        ความฝัน มักจะเริ่มต้น ตอนที่นางกำลังดิ้นกระเสือกกระสนด้วยทรมานเพราะพิษ มันร้อนไปทั้งร่าง ภายในมันแสบร้อนราวกับถูกไฟเผา ทุกวินาทีที่หายใจความร้อนกลับลามเข้าไปในปอดมากยิ่งขึ้นเป็นเท่าทวี แรงที่เคยมีมันหายไปเสียสิ้น แค่แรงแม้แต่จะยกมือขึ้นมากุมลำคอที่ร้อนผ่าวคล้ายจะประทุยังไม่มี แต่กระนั้น ยังมีมือๆหนึ่งมาจับคางของนาง พร้อมรอยยิ้มอ่อนโยนที่นางเคยรัก แต่บัดนี้ นางรู้แล้ว ว่ามันแฝงแววบางอย่างเอาไว้

        “ไม่ต้องห่วงนะฑิมพิกา......เจ้าจะมิตายเร็วดอก ยาพิษนี่มันไม่เร่งร้อนขนาดนั้น” ว่าพลางประกบริมฝีปากเย็นเฉียบจูบนาง ที่ไม่มีแม้แต่แรงจะดิ้น เพียงเพราะยิ่งขยับ ความร้อนมากมายก็เข้ามารุมโจมตีนางราวกับทั้งร่างจะระเบิด  มือแกร่งที่จับคางนางอยู่ออกแรงบีบอย่างแรงจนนางต้องแผดเสียงร้องออกมา อย่างทรมาน เพื่อให้นางมองภาพตรงหน้า หากแม้นางพยายามจะหลับตา มือแกร่งจะเพิ่มแรงบีบพร้อมจิกทึ้งกระชากผมอย่างแรงราวกลับจะถอนทั้งรากออกมา จนนางต้องลืมตามอง......

        มองเหล่าพี่น้องของนางถูกสมุนของอิศรากระทำชำเราอย่างร้ายกาจโดยที่พี่ๆไม่มีแม้แต่แรงจะทำอันใดเพียงเพราะยาพิษชนิดเดียวกันนางที่ถูกอุบายของอิศราใส่มันเข้าไปในอาหาร นางไม่น่า ไม่น่าไว้ชีวิตบุรุษผู้นี้เอาไว้ตั้งแต่ที่เจอคราแรก เพียงเพราะวันนั้นเป็นวันพระ วันที่นางจะถือศีลละทุกชีวิต จนวันนี้นางต้องมามอง มองพี่สาวของนางกรีดร้องด้วยความทรมาน บ้างก็ร่ำเรียกชื่อเหล่าพี่น้องด้วยกันด้วยเสียงอันทรมาน

        ลูกสมุนคนแล้วคนเล่าตรึงร่างพี่สาวนางทุกคน พร้อมเสียงหัวเราะร่าราวสนุก บ้างก็เอาอาวุธกระหน่ำฟาดลงบนร่างพี่สาวนางที่คงทำอะไรไม่ได้อีกแล้ว บ้างก็กำลังสนุกกับการกระทำชำเราพี่สาวนางจนสาแก่ใจแล้วจึงใช้อาวุธกระหน่ำซ้ำตีจนพวกนางแน่นิ่ง ภาพตรงหน้า เสียงโหยหวนทุกอย่างย้อนกลับมาย้ำชัดบนฝันร้าย เสียงกรีดร้องทรมานที่เหล่าพี่สาวเรียกนาง และเสียงอันอ่อนโยนของอิศรา มันกลับมา

        แต่ในยามนี้ มันไม่กลับมาแล้ว มันค่อยๆจางลง จางลง จนไม่กลับมา หลายคืน หลายคืนแล้ว.....

        พ่อพยัคฆ์ตรงหน้านางเคยบอกเอาไว้ว่า ยามที่นางนอนด้วยเช่นนี้ ความฝันร้ายๆจะมิมารบกวน และรู้สึกเป็นสุขและปลอดภัย ในยามนั้นแม้นางจะไม่ได้แสดงอะไรออกไปมากนัก แต่ในความเป็นจริง นางลอบแอบเก็บความดีใจเอาไว้เงียบๆ ทั้งไม่กล้าบอกว่านางก็เป็นเช่นเดียวกัน

        เหล่ามนุษย์เคยพูดปรัชญายากๆมากมายเกี่ยวกับความรักให้นางได้ยิน นางมิเข้าใจ และไม่มีวันจะปรับทำความเข้าใจ นางรู้แต่ในยามนี้ ความรู้สึกอุ่นในอกที่มันสุขจนล้น มีเกิดแต่ตอนที่นางอยู่กับพ่อสมิงของนางเท่านั้น อยากจะครอบครองทั้งหมด อยากเป็นที่หนึ่ง เช่นนั้นแล้ว คงเรียกว่าความรักได้กระมัง?

        มือนุ่มยังคงเพียรลูบขนนิ่มเบาๆเบาๆ ยังมิอยากจะลุกขึ้น ยังมิอยากจะไปทำงานตอนนี้ อยาก จะเก็บช่วงเวลาเช่นนี้เอาไว้ให้นาน ตายังคงจับจ้องใบหน้าด้านข้างนั่นราวหลงใหล หัวใจกำลังเต้นไม่เป็นส่ำจนต้องระบายออกมาทางรอยยิ้มแลแก้มที่แดงเรื่อๆ ความรู้สึกเช่นนี้มันคืออะไรกันนะ? นางไม่เข้าใจ คราวกับอิศรา นางมิได้รู้สึกรุนแรงมากเช่นนี้ แต่ครานั้น อิศราบอกนางว่ามนุษย์เรียกกันว่ารัก แล้วถ้าหากความรู้สึกมันรุนแรงเช่นนี้ จะเรียกกว่ากระไร?

        คิ้วเรียวขมวดมุ่น แต่เมื่อรับรู้ถึงการขยับและดวงตาที่กำลังจะเปิดของพ่อพยัคฆ์ทำให้นางชะงักมือแลแสร้งหลับตาลงอีกครั้ง.......

        เอาเถิด จะเรียกว่าอะไรก็ช่างมันประไร รู้แค่ตอนนี้แสร้งหลับต่อเสียหน่อย เรื่องความรู้สึกมากมายเก็บมันไว้เสียก่อน ตอนนี้ลองคาดเดาดูเสียดีกว่าว่าจุมพิตยามตื่นจะประทับตรงไหนกันนะ........?

 

 

FIN

 

 

นะ มันก็แค่นิดเดียว แต่เป็นนิดเดียว......ที่ชุ้นแต่งไปเขินไป แง //////

คู่นี้มันมีโมเมนท์ฟินๆก๊าวๆน่าวาด น่าเขียนถึงเยอะมากกก โฮวววว

จริงๆอยากเขียนถึงอิศรามากกว่านี้นะ แต่หมันไส้มัน ฮาาา ทั้งสองเจอกันในวันพระน่ะ

แม่ฑิมเลยไม่ฆ่า พอไม่ฆ่าได้เห็นแง่มุมอ่อนโยนของมนุษย์ก็เกิดใจเต้นขึ้นมา

แต่แสดงออกไม่ถูก เลยแสดงออกโดนการไว้ชีวิตไม่จับกิน ไม่แตะต้อง

เลยต้องเป็นแบบนั้นน่ะแหละ

 

เอาน่ะ รู้แต่ตอนนี้เราฟินคู่นี้แม่กกก

แล้วทุกคนจะเห็นรูปคู่นี้เยอะ บอกได้เลย ฮาาา

 

ไปละ ก่อนไป ทิ้งไว้ด้วยรูปนี้

 

 

 
 
 
รักนี้จริงจากใจหรือเปล่า  หรือเย้าเราให้เฝ้าร่ำหา
หรือแกล้งเพียงแต่แลตา  หรือยั่วอุราให้หลงลำพอง
สงสารใจฉันบ้างวานอยางสร้าง รอยช้ำซ้ำเป็นรอยสอง
รักแรกช้ำน้ำตานอง  ถ้าเป็นสองฉันคงต้องขาดใจ
 
.

Comment

Comment:

Tweet

อิศราแลดูน่าหมั่นไส้มากกก /บี้

คู่นี้หวานกันเหลือเกินนะแหมมมมม อิ v อิ)๗

#4 By T-Han on 2012-10-26 00:28

โฮววววววววว
อดีตแม่ฑิมช่างน่าเศร้า  ; __ ;

แต่ขอกรี๊ดดดดดดดดดดดดดให้คู่นี้หน่อยเถอะ
โฮกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
ชอบมากกกกกกก  //ฟิน

#3 By Meno Kagura on 2012-10-25 17:33

กรี๊ดดดดดดดดดดดด อ้ากกกกกกกกกกกกกกกก
พ่อสมิงงงงงงงงงงงงงงง แม่ฑิมมมมมมมมมม
//เข้ามาฟินแล้วจากไป //โดนชก

#2 By RinKu on 2012-10-25 15:17

อร๊าย ฟินนนน คู่นี้จะฟินเกินไปแล้วนะค้า; ;

#1 By Little ZhouYu on 2012-10-25 15:11

Recommend