[ยมโลก]กำเนิด...

posted on 14 Sep 2012 21:58 by shinigami-maya directory Fiction

เอนทรี่นี้เป็นส่วนหนึ่งของ


 

 

 

“กำเนิด”

 

 

“ออกมาแล้วเจ้าค่ะ!!! ออกมาเจ้าค่ะคุณท้าว เป็นผู้ชายเจ้าค่ะ!!!” เสียงหมอตำแยกระวีกระวาดระคนยินดี อุ้มเด็กชายตัวน้อยที่เพิ่งผ่านการล้างตัวนำคราบเลือดแลคราบน้ำคร่ำออกมาให้ผู้เป็นแม่ที่นอนระโหยโรยแรง มือทั้งสองยังคงจิกถึงผ้าเนื้อหยาบที่แขวนกับขื่อ

“ออก....ออกแล้ว แต่ แต่เพราะเหตุใด เหตุใด” นางหอบถี่ มือนิ่มทั้งสองก็ยิ่งเพิ่มแรงจิกทึ้งไปที่ผ้าจนข้อนิ้วซีดขาว แลครางออกมาด้วยความเจ็บปวด “ทำไมยัง....ยังเจ็บอยู่เล่......????”สิ้นคำที่ยังไม่ทันออกจากปากเสียทั้งหมดดี ก็ตามมาด้วยเสียงกรีดร้องโหยหวน จนหมอตำแยตกใจแทบจะปล่อยเด็กชายแรกเกิดหล่นจากมือ แต่โชคยังดีที่คุมสติเอาไว้ได้

“แม่เฒ่า!!! ยังมีเด็กอีกคนหนึ่งเจ้าค่ะ!!!! หัวโผล่ออกมาแล้วเจ้าค่ะ!!! จะทำเช่นไรดีเจ้าคะ????” เสียงแม่นมสาวรุ่นที่นายหญิงแห่งเรือนเล็กนี้เตรียมมาไว้เพื่อเป็นแม่นมให้แก่ลูกน้อยที่กำลังจะเกิดมาร้องแหวอย่างตกตื่น ในความเป็นจริงที่นางต้องเข้ามาช่วยแม่หมอตำแยทำคลอดคุณท้าวเช่นนี้ นั่นก็เพราะเหตุน้ำหลากที่ผ่านมาเมื่อวานทำเอาคลังเก็บสินค้า และยุ้งฉางของท่านออกพระยาที่ย่านนายกายเสียหายอย่างใหญ่หลวง ทั้งท่านออกพระยาเจ้าของบ้าน แล”คุณเรือนข้างบน” ถึงกับต้องกะเกณฑ์บ่าวไพร่เกือบทั้งบ้านติดตามไปช่วยจัดการกับคลังสินค้าที่เสียหายแลยุ้งฉาง ทิ้งไว้เพียงบ่าวไม่กี่คนติดเรือนเท่านั้น อันที่จริงมิต้องนำบ่าวไปเยอะเสียเพียงนั้นก็ได้ แต่เห็นข่าวลือที่ว่า “คุณเรือนข้างบน” กับคุณท้าวที่นอนระโหยโรยแรงอยู่นี่ไม่ถูกกันเสียจะจริงเสียกระมัง

“อะไรนะ???? มีอีกคนงั้นรึ?????? แฝดงั้นรึ??? เอ้า อีแวว มึงมองอะไรอยู่เล่า??? มึงจงรีบนำคุณหนูใหญ่ไปไว้บนกระด้งอย่าได้รีรอ กูจะไปทำคลอดคุณหนูเล็กเสียอีกคน!!” แม่เฒ่ายื่นเด็กชายแรกเกิดอ้วนท้วนในมือไปให้หลานสาวที่ติดตามมาด้วย ก่อนจะกระวีกระวาดจรลีไปประจำอยู่ ณ ตำแหน่งปลายเท้าของคุณท้าวฯเช่นเดิม จนกระทั่งสิ้นเสียงกรีดร้อง แลตามมาด้วยเสียงร้องไห้จ้าของเด็กเพิ่งพ้นครรภ์มารดา

“เป็นหญิงเจ้าค่ะคุณท้าวฯ!! เป็นเด็กหญิงน่าเกลียดน่าชังยิ่งนักเจ้าค่ะคุณท้าว อย่างนี้พวกจีนเขาเรียกว่าแฝดคู่หงส์ คู่มังกรเจ้าค่ะคุณท้าวฯ ท่านออกพระยาต้องดีใจเสียเหลือเกินเป็นแน่แท้!!!” นางเอ่ยปนยิ้มด้วยความยินดียิ่ง พลางล้างตัวชำระคราบเลือดของทารกน้อยอย่างยินดี ที่ทั้งทำคลอดได้รอดปลอดภัยเสียทั้งสามคนแม่ลูก เห็นทีคุณท้าวอินทกัลยาผู้มีชื่อผู้นี้ คนจะตบรางวัลให้นางเสียอย่างงาม ผิดกับท้าวอินทกัลยา หรือ คุณเปี่ยมที่นอนหอบเพลีย และนางอยู่ สาวรุ่นผู้ที่คุณเปี่ยมคัดเลือกมาเพื่อเป็นแม่นมให้ลูกน้อยที่เพิ่งคลอดพ้นครรภ์โดยเฉพาะ ที่ถึงกับหน้าซีดปากสั่นและมองหน้ากันเลิ่กลั่ก

“......อีอยู่ มึงมานี่สิ” เสียงระโหยโรยแรงของผู้ที่เพิ่งได้เป็นแม่ร้องเรียกแม่นมคนสนิท นางอยู่สะดุ้ง ก่อนจะค่อยๆคลานเข้าไปหาผู้เป็นนาย ทั้งสองจ้องตากันสักพักอย่างรู้นัยยะ รอจนนางแววหลานสาวหมอตำแยเฒ่านำผ้ามาคลุ่มที่นอน จุดไฟเพื่อให้คุณเปี่ยมอยู่ไฟ และเดินตามผู้เป็นยายไปที่อีกห้องที่เตรียมเอาไว้สำหรับเด็กน้อยที่เพิ่งคลอดออกมา

“บ่าวไพร่ในเรือน บัดนี้เหลืออยู่กี่คน??” เสียงสั่งการเด็ดขาดแม้จะระโหยโรยแรงไปเสียมากแล้วแต่ก็ทั้งเยือกเย็นและเด็ดขาดยิ่งนัก

“ถ้า ถ้าที่อยู่รอบๆเรือนคุณท้าวฯตอนนี้ ที่รับรู้เรื่องคุณหนูอีกคน มีแค่ 8 คนเจ้าค่ะคุณท้าวฯ”นางอยู่ตอบด้วยเสียงสั่นเทาพร้อมๆกับมองเลิ่กลั่กไปมาว่าจะมีใครมาได้ยินหรือไม่

“กูไม่อยากจะคิด ว่าถ้านังเจ๊กนั่นกลับมา แล้วพบว่ากูมีลูกสาว มันจะหัวเราะประณามหยาดเหยียดกูถึงเพียงไหน!!!!”เมื่อนึกถึงเสียงหัวเราะแหลมๆ เสียงพูดที่ไม่ชัดถ้อยชัดคำของผสมไทยปนจีนของ “คุณเรือนข้างบน” ขึ้นมา หญิงสูงศักดิ์ที่บัดนี้นอนระโหยโรยแรงอยู่บนไม้กระดานอยู่ไฟถึงกับออกแรงทุบไม้กระดานเสียดังตุ้บ จนคนข้างกายสะดุ้งผวา

เพราะความอยากจะเอาชนะ นางจึงลั่นวาจาไปแล้วว่าต่อแต่นี้ นางจะให้กำเนิดแต่บุตรชายให้ท่านออกพระยาอุ้มชู ไม่เหมือน”คุณเรือนข้างบน” ที่กำเนิดแต่บุตรีมาถึง ๖ คน เพราะกรรมใดเล่า ฟ้าจึงส่งเด็กหญิงคนนั้นมาแถมในท้องเสียนี่ เช่นนี้นางจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน คงไม่พ้นถูกนังเจ๊กนั่นดูถูกเป็นแน่แท้!!!

“อีอยู่......” คุณเปี่ยมค่อยๆหันไปยิ้มละไมให้คนข้างกายช้าๆ เป็นยิ้มที่สวยราวกับนางฟ้า แต่สำหรับนางอยู่แล้ว รอยยิ้มนั้นไม่ต่างกับรอยยิ้มของพญามารก็ไม่ปาน พาให้ตัวสั่นหนักกว่าเดิม

“ฆ่ามันให้หมด อย่าให้ไอ้อีตัวไหนหลุดไปแม้แต่ตัวเดียว ไปบอกไอ้โตกับไอ้เติม ให้มันสองคนจัดการ ทำเหมือนประหนึ่งว่าเรือนข้าโดนปล้นเสีย เข็มขัดนาคของเจ้าคุณแม่ แหวนทองของกู มึงจงเอาไปเสีย จะเอาไปขายกินอย่างไรก็ตามใจมึง ส่วนเด็กคนน้อง......เอามาให้กู” นางอยู่กลืนน้ำลายเอี้อกใหญ่ๆแล้วรีบละล่ำละลักพยักหน้ารัวๆคลานออกไปหาบ่าวชายร่างใหญ่ที่ขึ้นตรงแต่คุณท้าวอินทกัลยามาแต่บ้านเดิมอย่างรู้งาน

ชายร่างใหญ่สองคนแลนางอยู่คุยกันสักพัก ไม่นานทุกสรรพเสียงในเรือนเล็กแห่งนี้ก็พลันงียบลง หากหลับตาก็จะได้ยินแต่เสียงกรีดร้องแลเสียงดาบกระทบเนื้อชวนน่าสะอิดสะเอียนเท่านั้น อ้อ ยังมีเสียงทารกน้อยทั้งสองที่เพิ่งพ้นครรภ์มารดาได้ไม่นาน แข่งกันร้องเสียเสียงขรม สักพักใหญ่ๆ นางอยู่จึ่งคลานเข้ามา ณ แทบเท้าด้วยร่างกายสั่นเทาสุดประมาณ พร้อมทารกหญิงที่ร้องไห้จ้าด้วยหิวนมแม่กระมัง คุณท้าวจึ่งค่อยๆลืมตาขึ้นช้าๆ ปรายตามองร่างเล็กๆในอ้อมอกนางอยู่นั้นด้วยสายตาที่ไม่สามารถอธิบายได้

“เอาลูกมาให้กูดูสิ......วางไว้ตรงนี้” นางชี้ ชี้ไปที่ที่ว่างข้างตัวนาง พร้อมๆกับที่ขยับหันตะแคงไปทางนั้น นางอยู่ค่อยๆวางทารกน้อยลงอย่างเบามือ ทารกน้อยเมือถูกวางลง เสียร้องก็เงียบไปพลันหันมองผู้เป็นแม่คล้ายสันชาตญาณ มือน้อยๆปัดไปมาอย่างไม่รู้ทิศ จนผู้เป็นแม่ต้องฉวยจับมือเล็กๆนั่นในเบาที่สุด สายตาที่คุณท้าวมองร่างเล็กนั่น ช่างเหนือคำบรรยาย น้ำตาจากไหนก็ไม่รู้ ค่อยๆคลอหน่วยแลไหลออกมาจากนัยย์ของหญิงสาว ผู้เคยมีชื่อว่า นางเป็นคนที่ไม่มีเลือด และน้ำตา เป็นที่เลื่องลือในหมู่ฝ่ายในนักว่าคุณท้าวอินทกัลยาที่งามปานหนึงรัดบุษบา แต่ในใจกับเหี้ยมโหดนัก

“ศูนยตา........” คำสามพยางค์ถูกเปล่งออกมาจากลำคอที่แหบแห้ง นางลูบแก้มทารกน้อยเบาๆ ช้าๆ ด้วยแรงที่อ่อนโยนที่สุดที่ในชีวิตนี้จะทำได้ น้ำตามากมายทะลักล้นจนเปียกปอนไปเสียทั้งแก้ม เด็กน้อยไหนเลยจะรู้อันใด ได้แต่มองผู้เป็นแม่นิ่งๆ ความรักมันค่อยๆล้นออกมาจากอก แต่ความรักที่ล้นออกมาได้ถูกคุณท้าวหยุดเอาไว้ด้วยการชักมือกลับ และตะแคงหันไปอีกทาง

“เอาออกไป!!! จะฆ่าจะแกงอย่างไรก็เรื่องของมึง!!!” เสียงแหลมแผดกร้าวปนสะอื้นปิ่มขาดใจ มือทั้งสองเลื่อนขึ้นมาปิดตากรีดร้องดุจสิ้นสติ ปากก็พร่ำเอ่ยแต่คำว่า “เอาออกไป” ร่างที่ตะแคงอยู่ขดงุ้มสั่นเทาด้วยแรงสะอื้น เสียงที่แม้จะแหบแห้งไปแล้วแต่ก็พร่ำกรีดร้องออกมาทั้งๆอย่างนั้น นางอยู่มองร่างนั้นสลับกับทารกน้อยด้วยสายตาเวทนาอาดูร ค่อยๆรวบร่างเล็กๆขึ้นกับอก แลเดินออกไปจากห้องโดยทิ้ง ท้าวอินทกัลยาที่กรีดร้องดุจคนเสียสติเอาไว้ในห้องนั้นแต่เพียงลำพัง โดยไม่ลืมที่จะเขียนข้อความหนึ่งไว้บนผ้าห่อตัวทารกนั่นไว้ว่า “ศูนยตา”.......

หลังจากคืนนั้น ข่าวก็แพร่สะพัดออกไปว่าเรือนท่านออกพระยาถูกโจรใจทรามมันปล้นเอา โจรนั่นก็ไม่ใช่ใครที่ไหน ไอ้โต แล ไอ้เติมผู้เป็นบ่าวรับใช้ที่ติดตัวท้าวอินทกัลยามาแต่บ้านเดิมนั่นแลที่ออกลายเลี้ยงเสียข้าวสุก คำสั่งประหารจึงตามมาแต่ไม่รีรอ ทั้งเรือนมีผู้รอดชีวิตอยู่ประปราย ข้าวของสำคัญๆหายไปแต่เพียงไม่กี่อย่าง แต่ล้วนเป็นข้าวของราคาสูงเสียทั้งสิ้น แต่คุณท้าวผู้ท้องแก่แลแม่นมคนสนิทนางอยู่รอดชีวิต รวมทั้งลูกชายหัวปีคนแรกของออกพระยาก็รอดชีวิตด้วย เด็กชายคนนั้น คุณท้าวตั้งชื่อเอาไว้ว่า “ปฏิจจา” หรือ “พ่อปัฏ” ซึ่งท่านออกพระยาผู้เห็นเมียแก้วขวัญเสียก็ไม่ได้ขัดแต่อย่างใดที่จะมอบหน้าที่การตั้งชื่อนี้ให้คุณท้าว

แลนั่น....จึ่งเป็นต้นกำเนิดของเรื่องทั้งหมด

 
 
-----------------------------
 
มันผุดมาในหัวเมื่อคืน จะมีต่อไหมอันนี้ไม่รู้ ฮาาา แล้วแต่อารมณ์แล้วกันจ่ะ
ขอบคุณที่มาอ่านจ้า =3=,,
 
เพิ่มเติม ท้าวอินทกัลยาเป็นชื่อยศจ่ะ  เป็นนางในที่ขึ้นตรงต่อ ท้าวอินทรสุริยา ผู้ดูแลห้องเครื่องวิเสท (ห้องครัวนั่นแล) โดยผู้ช่วยของท้าวอินทรสุริยา จะมีอยู่ ๖ นางคอยควบคุมนางในชั้นล่างๆอีกทีนั่นก็คือ ท้าวเทพภักดี,ท้าวทองพยศ,ท้าวทองกีบม้า,ท้าวยอดมณเฑียร,ท้าวอินทกัลยา,ท้าวมังศรี โดยจะรับผิดชอบหน้าที่ต่างๆกันไปจ้า 
 
ซึ่งแม่ของพ่อปัฏแต่เดิมรับราชการแล้วลาออกมาแต่งงานจ่ะ แต่คนรอบตัวก็ยังเรียกเธอว่าคุณท้าวอยู่ =3=,,
 
โอเค ลาไปด้วยรูปลูกสาวแล้วกัน ตอนนี้ชีถูกทิ้ง ฮึก ;v;
 

Comment

Comment:

Tweet

/กอดแม่ตาแน่น Y __ Y

แลดูอาภัพแต่เกิดยันตายจริงๆ orz

ไม่เป็นไรนะ ที่นี่มีแต่คนรักนางน้าา /ลูบหัวปุๆ

#2 By T-Han on 2012-09-17 10:47

ฟืดดดดด แม่ตาาาาาา //กอดดดดด/
อย่างน้อยอยู่ที่นี่ก็ได้รับความรักแล้วน้าาาา งืดๆ

#1 By CMS_NaDaRe on 2012-09-16 00:25

Recommend