...จงเป็นดอกบัวให้เขาบูชา...

ป.ล. เอนทรี่นี้เป็นเอนทรี่กรีดร้อง บ้าบอ บลาบลาบลา ของชีวิตประจำวันจขบ. ไม่มีสาระอันใดทั้งสิ้นนะเคอะ!!

 

ไม่รู้่จะไปกรีดร้องที่ไหน ที่นี่นี่แหละง่ายดี

 

ก็คือจะว่าไงดี เล่าเรื่องอะไรดีน้า อะไรดีละ **โดนตบ**

ก็ตอนนี้กลับมาอยู่กทม.เหมือนเดิมแล้วจ้า เหอะๆๆๆ

 

ก็เมื่อวันพฤหัส หนูฉ่ายมาที่หอ มาให้ช่วยสอนร้องเพลง แล้วก็มาช่วยตากผ้ากองเท่าโลก หึหึหึ (แถวบ้านเรียกใช้แรงงานเด็ก) ก็คือลัลล้ากันอยู่ที่หอนั่นแล จนบ่ายๆเย็นๆ ข้าน้อยต้องไปรับสาวออฟฟิศมานอนหอ **รู้สึกเหมือนโดนคนข้างๆตบ** ล้อเล่น แบบว่ารับคุณชายมานอนหอจ่ะ อ่ะนะ

 

ก็ไปรับที่สยามแล หากันเจอง่ายดี แต่พอเจอก็มีเรื่องไม่คาดฝันเกิดขึ้น คุณชายพูดขึ้นมาว่า 

"เดี๋ยวป๊าเค้ามาพาไปกินข้าวนะ"

 

ทุกคนนึกภาพออกไหมอ่ะค่ะ เหมือนอิมายะยืนแข็งเป็นน้ำแข็ง

คุณชายเหมือนรู้แกวค่ะ

 

"จะกินข้าวกับป๊าเค้า หรือกับแม่เค้าล่ะ? - -+" ค่ะที่รัก กับคุณพ่อก็ได้ กระซิกๆๆ

 

ในหัวมีคำวิ้งๆโผล่มาว่า เอาแล้วไงเอาแล้วไง

ถามว่าเคยเจอไหม แหม คบกันมาจะ 5 ปี ไม่เป็นเห็นหน้าพ่อแม่อีกฝ่ายก็แปลกแล้วค่ะ

ก็เคยเจอ เคยคุย คุณแม่คุณชายเคยขับรถมาส่งเราด้วย แต่แหม ก็เกร็งอ่ะค่าคู๊ณณณณณณณณณ~!!!!!!!!

 

หลังจากนั่งเหวอๆไม่เท่าไร คุณพ่อของคุณชายก็มา ไปกิน MK อาหารที่ข้าน้อยชอบที่สุดใน 3 โลก

แต่เมื่อวานต้องนั่งกินแบบเกร็งๆ เจี๋ยมเจี้ยม (ซึ่งปกติ อินังนี่จะซัดโฮก ซัดโฮก ไปแล้ว)

นั่งดูคุณชายทำแปลงผักในหม้อสุกี้ นี่พี่แกจะกินสุกี้มังสวิรัติรึไงฟระ - -"

 

ก็นะ กินแบบเจี๋ยมเจี้ยม ไม่พูดไม่จา ก้มหน้างุดๆๆๆ เงยหน้ามาตอบคุณพ่อบ้างเป็นระยะ

อา ทำไมนังมายเรียบร้อยแบบนี้..........

มายเรียบร้อย มันไม่ใช่มายอ่ะกิ๊บบบบบบบบบบบ~!!!!!!!!!!!!!

 

และแล้วมื้อนั้นก็จบลง แบบมึนๆ เกร็งๆ

แต่คุณพ่อก็น่ารักค่ะ  เดินมาส่งขึ้นรถด้วย แล้วก็คุยๆถามๆเราเป็นระยะ

 

หลังจากนั้นก็กลับหอ คุณชายก็เริ่มบรรเลง นอนอ่านลำนำฯอย่างสนุกสนาน

(เบื้องหลังที่ข้าน้อยติดลำนำฯเนี่ย ไม่อยากจะบอกว่าเพราะคุณชายยุเหอะค่ะ

แผนสูงแฮะให้ฉันซื้อแล้วเจ้าตัวก็มาอ่าน)

 

ข้าน้อยก็นั่งเล่นเน็ตไป กว่าจะนอนนู่นอ่ะ ตีสอง ตีสาม

อ่อ คุณชายไปเจาะหูมา อีกแล้ว เพิ่มอีก 2 รู เจาะมาแล้วมันก็บวม ชีก็ก็บ่นๆๆๆ

ต้องคอยดูให้ตลอดว่าบวมมากมายเพียงใด

 

หมดไปอีกวัน ส่วนวันรุ่งขึ้นกว่าจะฟื้นกันก็นู้นน่ะ 11 โมง 

ที่จริงข้าน้อยตื่นมาแล้วรอบนึงแลตอน แต่คุณชายยังหลับอยู่เลยไม่กล้าปลุก

นอนคลุมโปงเป็นศพอ่ะ สาธุ ขอให้คาร์บอนไดออกไซด์จุกอก - -"

 

เราเลยนอนต่ออีกแป๊บนึง ปรากฎเพลินพอลืมตามา

ตกใจโฮก คุณชายนั่งอ่านหนังสืออยู่ข้่างๆ ตื่นตั้งแต่เมื่อไรฟระ~

 

เราก็เหมือนเดิม คุณชายอ่านลำนำฯ อินี่นั่งเล่นเน็ต

แล้วประเด็นคือ จะออกไปกินข้าว ฝนตก.......

พอคุณชายบอกว่ารอมันซา ฝนตกหนักขึ้นทันทีทันใด

เจ๊แกโมโห พูดต่อว่า ฟ้าผ่ามาด้วยเลยเด้~ ปรากฎฟ้าผ่าทันทีทันใด

ถ้าต่อยกันได้ เจ๊แกคงต่อยกันไปแล้วล่ะ

 

ไม่นานหรอกก็ลงไปกิน หลังจากนั้นก็เหมือนเดิม

จนคุณชายอ่านลำนำฯเล่ม 13 จบอ่ะ เลยนอน

 

ตอนนี้ล่ะดันฉุกคิดขึ้นมาได้ซะงั้นว่า พรุ่งนี้เขาก็ไปแล้วง่า

เลยเหงาเ้ล็กๆ ที่ฮาคือ คืนแรกนอนหันหลังให้กันแบบตัวใครตัวมันมาก

คืนนี้ดันนอนหันหน้าหากันตลอดอ่ะ คุณชายไม่คลุมโปงด้วยเหอะ ฮาดี

แต่ก็นะ รู้สึกดีแฮะ  ใกล้กันขนาดนั้น ช่างเหอะๆ พิมไปอายไป

 

ตอนเช้าก็ตื่นไปส่งคุณชายขึ้นรถหน้าศิริรา่ช 

แต่เบื่อความรู้สึกเหงาเวลาต้องแยกกันนะ ถึงเวลาจะผ่านไปน๊านนานแค่ไหน

แต่ว่า มันก็ไม่เคยหายไปนะ เป็นทุกครั้งแหละ ทางนู้นเขาจะเป็นไหมนะั

พอเ้หอะ เพ้อว่ะค่ะ

 

คิดว่าเดี๋ยวคงมีคราวหน้าเรื่อยๆแหละ เพราะเดี๊ยนมีรังอยู่ที่นี่ เวลาเจ๊แกมาก็ให้มานี่แหละง่ายดี

แต่นะ มาแค่ 2 คืน ข้าน้อยก็แทบบีบคอคุณชายตายคาหอ คุณชายก็แทบจะกินหัวข้าน้อยหลายรอบอยู่

ด้วยความกวนตีนสุดชีวิตของทั้งคู่ เหอะๆๆ 

"สักวินาทีที่ไม่กวนตรีนน่ะได้ไหม~!!!!!!!!!!!!! แง่ง~!!!!!!"

 

แต่ก็ค่ะ อารมณ์ดีค่ะ > <

เดือนหน้าจะเก็บรูปคุณชายรับปริญญามาโปะในบล๊อด หึหึหึิ 

 

แต่พูดถึงเวลาผ่านไปเร็วมากนะ อีกไม่กี่เดือนก็ครบ 5 ปีแล้วค่ะ

คบกันตั้งแต่ ฉัน ม.2 ทางนั้น ม.6 กรี๊ด ละอ่อนนนนนนนน~

(ตอนนี้คนนึงจบแล้ว อีกคนกำลังเฟรชชี่)

 

5 ปีเนี่ยเหมือนนานนะ แต่จริงๆมันคือแป๊บเดียวเหอะ 

มีคนถามบ่อยนะว่า "รู้สึกยังไงเหรอ ถ้าคบคนๆเดียวนานๆน่ะ"

เยอะแยะที่ถามว่า "ไม่เบื่อเหรอวะ " หรือ บลาบลาบลา

 

พูดจริงๆนะคะว่าการคบใครสักคนนานๆเนี่ย เป็นอะไรที่สนุกโฮกกกกกกกก และรู้สึกดีมาก

สนุกตรงไหน ตรงที่คือยังดีล่ะ รู้ใช่ไหมว่าคนเราน่ะนิสัยจะไม่เหมือนเดิมตลอดเวลา

คือ ช่วงชีวิตนี้ เป็นคนแบบนี้ แต่อีกช่วงนึงกลับเป็นอีกแบบอะไรแบบนี้น่ะ

บางทีนะ เวลาเจอกันครั้งแรกอาจจะรู้สึกว่า "ใช่ว่ะ คนนี้แหละคือคนที่ใช่ของกุ"

แต่ว่าพอเวลาผ่านไป พอบางอย่างเริ่มเปลี่ยน บางคนจะรู้สึกว่า มัีนไม่ใช่แล้ว แล้วก็เลิกกัน

จริงแล้วน่ะ ความสนุกของการคบใครนานๆคือ การได้ปรับตัวเข้ากับการเปลี่ยนเเปลงหลายๆอย่างนะ

 

คือได้ลุ้นว่า ต่อไปเขาจะเป็นยังไง แล้วเราจะรับได้ไหม จะปรับตัวได้หรือเปล่า

อีกอย่านึงก็ต้องลุ้นว่า เราเป็นแบบนี้อ่ะ  แต่ตอนนี้เป็นแบบนี้น่ะ เขาจะรับได้ไหม?

มีความสุขดีนะแบบนี้น่ะ

 

ที่จริงเคยคุยกันนะว่า ที่ไม่อยากเลิก เหตุผลอื่นที่นอกจาก รักและผูกพันธ์ คือ ขี้เกียจเริ่มใหม่

คือที่ว่ากว่าจะเจอคนที่ใช่ว่ายากแล้ว กว่าจะประคับประคองแล้วทัง้รักทั้งผูกพันธ์มากขนาดนี้เนี่ย

มันยากกว่าขั้นเทพค่ะพี่น้อง~!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

 

คือกว่าจะเข้าใจกันโดยที่ไม่ต้องอ้าปาก และรับกันได้ไม่ว่าอะไร คือยอมให้เราวีนใส่แล้วไม่โกรธอ่ะ

มันนานนะ และยากด้วย แต่อย่างว่าแหละค่ะพูดไปก็ไม่อะไรเท่า ได้สัมผัสเอง หึหึหึ (แล้วจะซึ้ง - -+)

 

ไม่รู้ว่าจะพูดได้ไหม เพราะอายุอานามฉันก็ไม่ได้เยอะ

ประสบการณ์ความรักก็ ไม่รู้ว่าเยอะในสายตาคนอื่นไหมนะ

แต่สำหรับเรา แอบเยอะนะ

แฟนเก่า 2 คน เีสียชีวิตทั้งคู่ อีกคนที่แอบชอบก็ดันเป็นเกย์

ส่วนอีกคน ก็มาหลอกเหอะ ส่วนคนปัจจุบัณก็เป็นผู้หญิงซะง้าน

เดี๋ยวนี่กรู อายุเท่าไรกันวะ -*- 

 

ทบทวนแล้ว ฉันนี่ช่างมีดวงเรื่องความรักเสียจริง หึหึหึ

 

ไม่หรอกนะ ที่จริงคิดนะว่า การที่ได้มาเจอคุณชายน่ะเป็นโชคดีที่สุดของข้าน้อยแล้วล่ะนะ

ไม่งั้นคงกลายเป็นซากอยู่ที่ไหนสักที่ คงไม่ได้เรียนโบราณฯ คงไม่ได้อยู่เป็นคนจนถึงทุกวันนี้

แล้วก็คงล่องลอยไปเรื่อย ไม่มีจุดมุ่งหมาย ไม่มีความฝัน ไม่มี อะไรเลย

ก็ดีแล้วล่ะนะ อยู่แบบนี้ไปเรื่อยๆ เหอะๆๆ (เพ้ออะเกน)

 

นะ ตอนนี้ก็ลัลล้าค่ะ อ่องานหนังสือทำงานน่อ เจอกันได้ > <

ไปแล้วค่าาาาาาาา (มาเพ้อแล้วก็ไปใช่ไหมเนี่ย)