...จงเป็นดอกบัวให้เขาบูชา...

 **เอนทรี่นี้หยาบสุดชีวิตค่ะทุกท่าน**

วันนี้ เป็นวันที่ ชีวิตเราบัดซบที่สุดในรอบปีค่ะั~!!!!!!!!!!!!!

บัดซบถึงขนาดอุทานเป็นคำหยาบได้ว่า "มันเกิดเห้อะไรนักหนากับชีวิตกรู~"

ค่ะก็วันนี้สอบ 2 วิชาใช่มะ ลิเทอตอนเช้า กับแมนฮิสตอนบ่าย

แล้วเมื่อคืนนั่งปล้ำกับลิเทอยันตี 2 ตี 3 แล้วก็นอน

พอเช้ามานาฬิกาไม่ปลุกจริงจัง สอบ 9 โมง ตรูก็ตื่น 9 โมงค่ะ โชคดีที่อะไรก็ไม่รู้ดลใจให้ตื่น รอเรือข้ามฟาก เรือข้ามท่าช้างเจือกเติมน้ำมันกันอยู่ ต้องขึ้นเรือไปลงท่าพระจันทร์แล้ววิ่งสุดใจขาดดิ้น (ทั้งๆที่สภาพขาไม่ค่อยจะปกติ)

เข้าห้องสอบสายไป ครึ่งชั่วโมงกับอีกหน่อย คือ ณ ตอนนั้นพูดตรงๆว่าจะร้องไห้แล้วอ่ะและเกือบเป็นลมตรงแทบเท้าอาจารย์ อาจารย์ก็ให้สอบค่ะ มันมี 6 ข้อให้เลือกทำ 4 ข้อ ทำไป 3 ข้อ กำลังเริ่มข้อ 4 หมดเวลา........

บัดซบ.......10 คะแนนของกู อันตรธาน......

แต่ก็อย่างว่าแหละนะ โทษใครไม่ได้จริงๆเรื่องนี้ โทษตัวเอง Only ซึ่งทำเอาจิตตกมาก ข้าวเขิ้วไม่กินเลย เข้าสอบแมนฮิสแบบจิตตกมาก ปรากฎหน้าห้องสอบแมนฮิส ระลึกได้ว่าต้องใช้ 2B แต่ในกระเป๋าดินสอว่างเปล่า...

โชคดีที่เพื่อนอุ๋ยให้ยืมมา 2 แท่ง T^T

สอบเสร็จตอนบ่าย 2 รอประชุมค่ายมัคฯ รอจน 4 โมงครึ่งพี่ไม่มาสักที.........

สรุปไม่ได้ประชุม ตรูรอทำไม 2 ชั่วโมง (นั่งฟังค่ายอื่นประชุมไง.......)

ออกมาจากม.ฝนตกเป็นพายุ โชคดีได้เพื่อนแนนกับเพื่อนต้าเดินมาส่งที่ป้ายรถเมลล์ไม่งั้นตายแน่ แต่ถามว่าเปียกไหม เปียกมะล่อกมะแล่กเป็นลูกหมาตกน้ำค่ะ  แต่ที่ซวยซ้ำซ้อนคือ ด้วยความรีบเมื่อเช้า ทำให้ไม่ได้ใส่ซับใน และมือเจ้ากรรมดันหยิบชั้นในสีชมพูมาใส่........

มันก็เห็นชัดแจ๋วอ่ะเดะ~!!!!!!!!!!!!!!

พอขึ้นรถเมลล์ก็ปรากฎว่า รถติดอยู่ราชดำเนินชัวโมงนึง ด้วยความหนาว เปียก รำคาญ ปจด.ก็มา ปวดท้อง และเรื่องเฟลๆในวันนี้ ตอนนั้นบอกได้เลยว่าหน้าตารับแขกสุดกู่ หึหึหึ แนวๆใครเข้ามาทำความรำคาญอะไรตอนนี้แม้แต่นิดเดียว เอ็งตาย....

แล้วก็กว่าจะถึงสยาม....

พอถึงในสภาพ แบบนั้นแหละ โชคดีที่พี่หวานมีเสื้อคลุม(ขอบคุณมากนะคะเจ๊ T^T) แล้วก็ได้ไปเจอฉ่าย ปอม พี่หวาน พี่ตอย ทุกอย่างก็ค่อยๆดีขึ้น ก็ไปกินข้าวแล้วก็ร้องเกะ อารมณ์ก็ดีขึ้นมาบ้างนิดนึง....

พอออกจากห้องเกะ จะกลับหอ เดินมากะฉ่าย กะปอม และไม่ได้มองว่ามีรถขอผลไม้ที่เดีียนแพ้ที่สุดในโลกทุเรียนนั่นแหละ สูบกลิ่นเข้าปอดไปปื้ดใหญ่ๆ ตอนแรกไม่เท่าไร พอขึ้นรถเท่านั้นแหละ หายใจไม่สะดวกขึ้นมาทันใด ภาวนาขอให้รถไปเร็วๆ ภูมิแพ้เจ้าเอยอย่าได้เลวร้ายไปกว่านี้......

สุดท้ายอยู่ๆพอรถถึงเยาวราชเราก็เผลอหลับไป (เวี่ยงอันตรายโคด หายใจไม่ค่อยจะอออกเจือกหลับได้) หลับไปหลับมา ตื่นมาอีกที.....ตรูอยู่สนามหลวง ตรูต้องลงท่าช้างไม่ใช่เรอะั~!!!!!!

กระโดดลงรถแทบไม่ทัน ความเฟลเริ่มเข้ามาบังเกิดในชีวิตอะเกน เดินสะโลสะเหลเค้าหอ แต่ในขณะที่อีก 2 เมตรจะถึงหอพื้นรองเท้าม่วงๆที่เดี๊ยนแสนจะรักมันก็ มันก็....หลุดออกมาาาาาาาาาาาาา~!!!!!!!!!!

 รองเท้าคู่โปรดฉันพื้นหลุดดดดดดดดดดดดดดดด~!!!!!!!!!!!!

กว่าจะถ่อสังขารขึ้นหอมาได้......

ขอให้ัวันนี้เป็นวันที่ชีวิตบัดซบเป็นวันสุดท้าย ถึงแม้เรื่องบัดซบบางเรื่องจะเกิดเพราะเราเองอันนั้นยอมรับผิด และจะไม่ทำให้ชีวิตเหลวแหลกปานนั้นอีกแล้ว......

บัดซบชีวิต......และกำลังเฟล

ป.ล.เหลือสอบแค่โบเบื้อง สู้ว้อยย~