...จงเป็นดอกบัวให้เขาบูชา...

เมื่อคืนข้าน้อยฝันค่ะ

ฝันถึงคุณย่า ที่จากไปได้ 3 ปีแล้ว

ก่อนที่คุณย่าจะจากข้าน้อยไป ตอนที่ท่านป่วยอยู่รพ. ข้าน้อยนั่นแหละเป็นคนไปเฝ้าบ่อยๆ

สลับๆกับญาติๆ และตามประสาคนป่วยสูงอายุท่านก็จะซึมเอาง่ายๆ

แต่ข้าน้อยก็มีท่าไม้ตายเอาไว้ขจัดความซึมของท่านย่าค่ะ

"ย่าจ๋า ปู่จีบย่ายังไงเหรอ?"

"จีบย่ายังไงน่ะเหรอ เอ มันนานแล้วนา......"

"เล่าหน่อย ฟองอยากฟัง" **นั่งปอกแอปเปิ้ล**

"สมัยนั้นเหรอ ย่าเพิ่ง 17-18 เองนา กำลังสวยเลยแหละ หนุ่มก็มาจีบเยอะแยะ แต่ตาอ่ะ เอ ฟองเรียกว่าอะไรนะ ช่างเหอะ เอาเป็นว่าพ่อของย่าก็ห๊วงหวง แล้วย่าก็ลูกแม่ค้า ตอนไปขายของที่ตลาด..... "

"สมัยก่อนเค้าจีบกันยังไงอ่ะ"

"เดี๋ยวสิ กำลังจะเล่าเนี่ย สาวๆสมัยนี้ละใจร้อนจริง"

"อ่ะจ่ะๆๆ ต่อจ่ะ"

"ก็สมัยนั้นเหรอ หนุ่มๆเค้าก็เขียนจดหมาย แล้วก็เอามาให้ บางคนก็เอามาให้ตอนมาซื้อของ บางคนก็หน้าด้านหน่อยๆ มันก็เอามายื่นให้ย่าตรงๆ บางคนไม่กล้า มันก็ฝากเด็กขนของในตลาดเอามาส่งให้ย่า ส่วนปู่เราอ่ะเหรอ โอ๊ย ก็ต้องเอามาให้ย่าถึงมือน่ะสิ แหม มาแต่ละทีแต่งเครื่องแบบตำรวจเย็มยศมาเชียว"

"ย่าก็ปลื้มปู่ว่างั้น?"

"แหมสมัยก่อนเนี่ย ใครได้เป็นคุณนายตำรวจนะ โอโห้ อย่างโก้เลยเลยแหละ แต่ถึงย่าจะแอบปลื้มปู่นะ แต่ย่าก็ห้ามแสดงออกเชียว สมัยย่านะ สาวคนไหนไปให้ท่า ชม้อยตาให้ผู้ชายก่อน จะถูกชาวบ้านเค้าครหา ว่าลูกสาวบ้านนี้ ผิดวิสัยผู้หญิงธรรมดาใครอย่่าได้เอาไปทำเมียเชียว"

"ต๊าย แรงเนอะย่าเนอะ"

"ไม่แรงหรอก แต่สาวๆสมัยนี้มันเป็นอะไรก็ไม่รู้ ย่าเห็นแล้วเหนื่อยใจ หลานย่าก็อย่าได้ทำแบบนั้นนาย่าไม่ชอบ"

"อ่ะจ่ะ ต่อจ่ะ"

"ก็เนื้อความในจดหมายก็จะเป็นกลอนนะ แหม อย่างเพราะ แต่เวลาย่าจะอ่านแต่ละฉบับนะ แหม ยากซะ ต้องอ่านตอนกลางคืน ใช้เทียนส่อง แล้วก็ตักน้ำมากระแป๋งนึง อ่านจบก็ขยี้กับน้ำทิ้ง ให้หมึกมันละลาย"

"อ่าว ทำไมย่าไม่เก็บไว้อ่ะ"

"เก็บไว้ย่าก็โดน พ่อของย่าเฆี่ยนสิ เป็นผู้หญิงยิงเรือ ต้องรักนวลสงวนตัว ผู้ใหญ่เค้าถือนะรู้ไหม ย่าอ่านๆๆๆแล้วย่าก็ขยี้ทิ้งทุกฉบับแหละ"

"แล้วของปู่เขียนว่าไงอ่ะ?"

"แหม ย่าก็จำไม่ได้แล้วสิ แต่ของปู่เราน่ะ ลายมือสวย~ ที่สุดเลยแหละรู้ไหม ตอนแรกย่าก็คิดว่ามันไปจ้างใครเขียนมา แต่ที่ไหนได้พอแต่งงานไปจริงๆถึงรู้ว่า นั้นแหละลายมือจริงๆของเค้า"

"อย่าเพิ่งข้ามไปตอนแต่งงานดิ เอาจีบกันก่อน"

"ก็นั่นแหละ ปู่เราก็เทียวไป เทียวมาส่งจม.หาย่าอยู่ไม่ถึงปี แล้ววันนึงปู่เราเค้าก็พาผู้ใหญ่มาสู้ขอย่าเลยแหละ"

"ห๊ะ ปู่มาสู่ขอย่า ทั้งๆที่ยังไม่เคยคุยกันเป็นเรื่องเป็นราวเนี่ยนะ~!!!"

"ก็นั่นแหละ ย่าก็งงๆ แต่พ่อของย่าเค้าก็ให้นะ เพราะเค้าเห็นว่าปู่เรามีหน้ามีตา เป็นถึงนายตำรวจ ย่าแต่งงานอยู่กับเค้าแล้วคงไม่อดตาย เลยได้แต่งกัน"

"ย่าแต่งงานตอนอายุเท่าไรอ่ะ"

" 18 เองจ่ะ สมัยก่อนเท่านี้แล้วยังไม่แต่งถือว่าจะขึ้นคานแล้ว แต่สมัยนี้ 18 คงยังเรียนๆอยู่เลยอ่ะเนอะ"

"แล้วแต่งงานแล้วเป็นไงอ่ะ"

"ปู่เราเค้าก็เป็นคนดี ขยันทำงาน ไม่โกหก ไม่สูบบุหรี่ ไม่ติดผู้หญิง เสียตรงที่เป็นคนเงียบๆ ไม่ค่อยสุงสิงกับใคร เวลากลับบ้านมาก็จะซื้อของกินอร่อยๆ พวกขนมอะไรแบบนี้มาฝากย่าตลอด "

"แล้วตอนที่ปู่เสียย่าไม่เหงาเหรอ"

"ไอ่เหงามันก็เหงา เพราะแต่งงานอยู่กินกันมาตั้งกี่สิบปี ลูกอีกตั้งสิบคน มันก็ต้องเหงากันบ้าง แต่เวลาเหงาย่าก็จะคิดถึงเรื่องเก่าๆ มันก็หายเหงาล่ะเนอะ"

"อ่ะจ้า มามะย่า กินแอปเปิ้ลเร็วๆ ฟองปอกไว้ให้ละ~"

ไม่เคยลืมเลยสักครั้ง รอยยิ้มเวลาที่ย่าได้พูดถึงปู่ ว่าย่ายิ้มกว้างมากแค่ไหน

และย่าจะร่าเริงมากแค่ไหนเวลาเราถามถึงปู่ ถึงแม้จะถามกี่สิบรอบ

แต่ย่าก็จะเล่าให้ฟังทุกรอบอย่างไม่มีผิดเพี้ยน 

แต่ย่าก็ถือเป็ฯประวัติศาสตร์ที่มีชีวิตของลูกของหลาน เพราะหากเราไม่คิดจะถามคุณย่า

เราก็คงไม่รู้หรอกว่า หนุ่มๆสาวๆสมัย ร.7 เค้าจีบกันยังไง คงไม่รู้ด้วยว่าชีวิตท่างกลางสงครามโลกมันเป็นยังไง

แล้วทุกคนล่ะคะ มีคุณย่าคุณยายไหม ลองเข้าไปคุยกับท่าน ให้ท่านเล่าเรื่องเก่าๆให้ฟัง เชื่อเถอะที่ว่าซึมๆเหงาๆ ท่านจะหายเลยค่ะ ^ ^

สุดท้าย หลานคนนี้คิดถึงย่านะคะ