...จงเป็นดอกบัวให้เขาบูชา...

ก็ไม่รู้จะอธิบายเหตุการณ์ที่ผ่านมาทั้งหมดเป็นตัวอักษรยังไง

อนึ่ง ไม่อยากจะจารึกเอาไว้ในบล๊อก เผื่อว่าน้องๆที่ใฝ่ฝันอยากเข้าคณะนี้แล้วมาแอบอ่านบล๊อกพี่

พี่อยากให้หนูไปเจอเองมากกว่าที่จะรู้มาก่อนอ่ะนะ

แต่....จะำไม่พิมใส่บล๊อก ก็ไม่ได้

เอาเป็นว่าจะไม่บรรยายเหตุการณ์ให้มากความ แต่ขอบรรยายความรู้สึกทั้งหมดที่มี 

กับ 1 เืดือนกว่าๆที่มีค่าที่สุดในชีวิตเรา.........

เมื่อคืนเป็นคืนที่มีครบทุกรสชาติ

ความรู้สึกช๊อค ความรู้สึกตื่นเต้น กดดัน เครียด เราไม่มีวันลืมแน่ๆค่ะ

แต่ความรู้สึกที่ไม่รู้จะอธิบายยังไง ตอนที่เรา ได้เป็นน้องของพี่ๆ ได้เป็นส่วนหนึ่งของคณะโบราณคดีจริงๆนั้น

มันทั้งปลาบปลื้ม ดีใจ ซึ้ง และอีกความรู้สึกหนึ่งที่ลืมไม่ได้ ความรู้สึกที่เรียกว่า "รัก" มันซ่านขึ้นมาในใจ

เรารักเพื่อนเรา ที่บากบั่นฝ่าฟันทุกอย่างกันมาจนถึงทุกวันนี้ ทั้งไม่ว่าจะยามที่เราหัวเราะ หรือร้องไห้

เรารักพี่เรา ที่คอยดูแล ยอมลำบากเพื่อเรา ที่รักเรา รอเรา ให้โอกาสเรา

เรารักคณะของเรา รัก จนไม่รู้จะอธิบายยังไง รักมากจริงๆ

ถึงแม้เราจะเป็นคนชอบกอดชาวบ้าน แต่อ้อมกอดที่เต็มตื้นที่สุดนอกจากอ้อมกอดของแม่

คืออ้อมกอดของเพื่อน ที่เราฝ่าฟันทุกอย่างกันมา

ตอนแรกเราไม่รู้หรอกว่าใครนั่งข้างเราไม่รู้หรอกว่าจะกอดคนข้างๆ

แต่เมื่อความรู้สึกทั้งหมดมันล้นออกมา สิ่งแรกที่เราทำนอกจากร้องไห้คือ หันไปกอดเพื่อนๆข้างๆ

กอดด้วยความรู้สึกททั้งหมดที่มี ให้แผ่ไปถึงเพื่อนเรา และเราก็รู้สึกเหมือนกันว่า ความรู้สึกทั้งหมดที่มีของเพื่อนเรา ก็แผ่มาถึงเราเช่นกัน (เปิดไฟถึงรู้ว่ากอดกับนาย่า)

อ้อมกอดของพี่เรา ที่ปลอบเรา กอดเรา มันอุ่นจริงๆ มันรู้สึกดีจริงๆ 

และความรู้สึกสนุก หลายอย่างนั้นรวมอยู่ด้วยกันในคื่นที่แล้ว

แต่ตอนนี้พระอาทิตย์ขึ้นแล้ว

สิ่งที่เราอยากจะประกาศก้องมีเพียงว่า......

"กู โบราณ' 55"

รับน้องของคณะนี้ ดีที่สุดในโลกแล้วค่ะ~!!!!