...sakura บานแล้ว....

ก็อ่ะนะ คือตามหัวข้อนะ ตอนนี้จิตใจ(ในด้านนี้กำลังอยู่ในช่วงเซ็งเป็ดเล็กๆ)

ไม่รู้ดิ อาจจะเป็นเพราะแอนตี้มาตั้งแต่เล็กๆแล้วก็ได้ว่า คนเราเรียนมาตั้ง 12 ปี เพื่อมาสอบแค่ 4 วัน นี้น่ะเหรอ? ช่างมันเ้ถอะค่ะไอ้เรื่องพรรนี้

คือไม่รู้นะ เรามันเป็นพวกมีแผลใจในด้านการสอบเข้าอะไรแบบนี้ลึกซึ้งมาก เนื่องจากตอนม.3 อยากสอบเข้าเตรียมฯมากๆเลย พยายามสุดๆอ่านหนังสือทั้งวันทั้งคืน ฟิตมากๆจนเเทบจะเป็นบ้า แล้วก็ยอมรับว่าตั้งความหวังๆไว้เยอะมากๆ เสร็จแล้วว่าไงน่ะเรหอคะก็....

ไม่ติดอ่ะดิ....

จำได้ว่าช้ำมากๆ ร้องไห้เป็นวรรคเป็นเวร แนวๆอารยธรรมชีวิตตรูมันล่มสลายไปเสียแล้วประมาณนั้นหลังจากนั้น ก็เพราะกลัวอะไรแบบนี้ด้วยมั้ง ไปสอบเอาทุน ไปแข่งอะไรก็แพ้ตลอด ไปแพ้ก็ได้มันแค่ที่ 2 ที่ 3 ทั้งๆที่ตอนม.ต้นเคยเป็นนัมเบอร์วันมาก่อน คือเหมือนแผลตรงนั้นมันอา่จฉุดข้าน้อย อาจเพราะข้าน้อยจมปลักกับมันมากๆ

แต่พอ ม.5 มาก็เริ่มลืมแผลนั้นเริ่มมีความลัลล้าในชีวิตมากขึ้น คือมันเหมือนว่าลืมไปแล้ว

แต่....พอมาถึงวันนี้ ไอ้แผลที่ว่ามันลืมไปแล้วมันกลับมาจากไหนไม่ทราบ  มันเริ่มมาสร้างความกลัวใจจิตใจให้อีกครั้งนึงแล้ว กลัวมากๆจนร้องไห้มันทุกคืน กลัวจะผิดหวังอีกครั้ง กลัวจะไม่ได้อีกครั้ง กลัวมากๆ

พอกลัวมากๆเข้า เริ่มผละจากหนังสือเริ่มกลัว เพราะตอนนั้นเราพยายามมากๆ อ่านแทบตายมันก็ไม่ได้ ให้เราพูดจริงๆนะ ใจหนึ่งเราอยากอ่านหนังสือมากๆ แต่อีกใจเรากลับกลัวหนังสือ กลัวการสอบ เพราะที่กลัวที่สุดคือความผิดหวัง

อาจจะเหมือนว่าเรางี่เง่า บ้าคิดมาก วิตกกังวลไปเอง แต่อยากบอกจริงๆว่าอารมณ์ ณ ช่วงนี้มันเป็นแบบนั้น จริงๆนะ 

คือเตรียมฯน่ะ เราเพิง่มาฮึดว่าอยากเข้าตอนม.1 แต่สิ่งที่เราอยากจะเข้าต่อไปนี้ มันคือสิ่งที่ฝันมาตลอดตั้งแต่เด็ก ถึงขนตาดเขียนไว้เตือนตัวเองด้วยลายมือโย้เย้ อุบาทว์ๆไปหลังปกหนังสือโน๊ตเปียโนเลยนะ ว่า

"ฉันจะเป็นนักโบราณคดีให้ได้ ฉันจะเป็นนักอียิปต์วิทยาด้วย ฉันจะตั้งใจให้สุดๆ ไม่ว่ามันจะยากแค่ไหน ฉันก็จะทำให้ได้"

ช่างเป็นเด็ก ป.3 ที่แก่แดดเกินอายุ.....

แต่ขอเหอะ ตอนนั้นมันอาจจะไม่ได้รับรู้ความยากลำบากอะไรมาก เลยเขียนซะเหมือนว่าตรูต้องเป็นให้ได้ ตอนนี้ข้าน้อยอ่านข้อความนี้เตือนใจตลอด บ่อยครั้งมาก ที่อ่านแล้วร้องไห้ แล้วนั่งถามปกหนังสือโน๊ต นั่งถามลายมือตัวเองตอน ป.3 นี่แหละว่า

"นี่ ถ้าฉันทำไม่ได้เธอจะโกรธฉันไหม เธอจะว่าฉันหรือเปล่า นี่ถ้าฉันทำไม่ได้ ฉันก็ขอโทษเธอด้วยนะ"

มันกลัวมากๆนะ กลัวจนไม่กล้า เชื่อดิพูดให้ใครฟังเขาต้องคิดว่า ห๊ะ ไอ้ฟองน้ำที่แสนจะมั่นคนนั้นน่ะนะ กลัว? มันไม่รู้สิ ฉันอาจจะกลัวเพราะฉันยังไม่ได้ทำอะไรมากก็ได้มั้ง แต่ทุกครั้งที่อ่านหนังสือคำนี้มันจะผุดเข้ามา ในหัวตลอดเลยว่า

 "แกน่ะทำไม่ได้หรอก แกมันต้องผิดหวังอีกครั้ง แกมันเกิดมาเพื่อผิดหวัง"

เราอาจจะวิตกจริตไปเองก็ได้ แต่อยากให้พวกพี่ๆที่ผ่านช่วงเวลาตรงนี้มาแล้ว ช่วยชี้แนะให้ทีได้ไหมว่าหนูควรจะทำยังไง หนูก็ไม่ได้ชอบเลย เวลาตัวเองเป็นแบบนี้ รู้ทั้งรู้ว่าเรากำลังกลัวในสิ่งที่มันยังมาไม่ถึง แต่มันก็ห้ามใจไม่ได้

พูดตรงๆนะ ไม่อยากตั้งความหวังกับอะไรอีกแล้วตอนนี้ เพราะไม่รู้ว่ามันจะเสียใจมากเหมือนตอนนั้นอีกไหม ไม่รู้สิ ไม่รู้จะพูดกับใคร เรียบเรียงคำพูดไม่ถูกอะไรเหมือนกัน เพราะตอนนี้อารมณ์มันกำลังเป็นแบบที่พิมไปนั่นล่ะค่ะ

วันนี้แค่นี้ก่อนแล้วกัน  แบบว่าเครียดอ่ะ