...sakura บานแล้ว....

ก่อนอื่น

Page viwed 13,149

Sessions 10,213

Comments 608

Entries 87

Average Comments 6.99

Member since 29 Apr 2006

เหอะๆ รู้ค่าว่ามันคือเมื่อวันอังคารนี้ แต่!! พอดไปทำภารกิจสำคัญมากมา

ซึ่งต้องออกจากบ้านตั้งแต่ 7 โมงเช้า กลับถึงบ้าน 5 ทุ่มกว่าๆ

แบบว่า มันเป็นภารกิจที่คาดไม่ถึง

(มันก็คาดไม่ถึงตั้งแต่ เค้าโทรมาสัมภาษณ์แล้วแหละ เหอะๆๆ)

นั่นคือการไปแข่งเป็น 5 คนสุดท้ายของ.......

แฟนพันธุ์แท้ ตำนานไอยคุปต์โบราณ!!!

ขอเล่าตั้งแต่ต้น

แบบว่าในต่วย'ตูน ฉบับเมษา มันมีประชาสัมพันธ์ เลยเข้าไปสมัครเล่นๆ

โดยพิมไอ้ช่อง สิ่งที่คุณรู้แล้วคนอื่นไม่รู้ ช่องนั้นนั่นแหละที่เค้าเอาเป็นตัวตัดสิน

และแล้ววันอังคารที่แล้ว ข้าน้อยนั่งชิล เล่นโฟโต้ช๊อปอยู่ มันก็มี

"ไม่โชว์เบอร์"โทมา เดี๊ยนก็งงดิคะเลยรับ เค้าก็ถาม

"นั่นน้องฟองน้ำหรือเปล่าคะ พี่โทจากรายการแฟนพันธ์แท้"

เท่านั้นล่ะค่ะงงๆ เหงื่อแตก สับสนอย่างแรง

พี่เค้าก็ถามๆๆๆแล้วก็ให้เราตอบๆๆๆจนสุดท้าย

"เสาร์นี้น้องว่างไหม พี่จะนัดน้องมาสัมภาษณ์"

พอพี่วางไปเดี๊ยนก็กรี๊ดสุดเสียงลั่นบ้าน ตรูผ่านรอบแรกแล้วว้อย

แต่!! อีนังความดีใจมักอยู่กับเราได้ไม่นาน ความเครียดก็เข้ามาแทรกแทน ประหนึ่งพระศุกร์เข้าพระเสาร์แทรก!!

เราก็เริ่มหาหนังสืออ่าน แล้่วก็พบว่าหนังสือส่วนใหญ่ของข้าน้อยอยู่กะYuuจัง (ไม่ใช่ส่วนใหญ่สิ อันที่ละเอียด+ดีโฮก 2 เล่ม) เลยนัดให้เอามา วันพฤหัส ค่ะอ่านไม่ผิด สัมภาษณ์วัีนเสาร์ ได้หนังสือวันพฤหัส เหอะๆๆ

วันที่ไปเอาหนังสือนัดกันหน้าตึกวิวะม.บูรค่ะ ฝนก็มา ฟ้าก็ร้อง หน้ากลัวอย่างแรง

แถมกลับไปไฟดับค่ะ ตั้งแต่ 4 โมงยัน 3 ทุ่ม เหอะๆๆ ดับนานเวอร์

หลังจา่กนั้นเลยใช้ความสามารถพิเศษที่เคยใช้ก่อนสอบ คือการตอกย้ำ(เพราะความรู้มันอยู่ในหัวอยู่แล้วตอกย้ำมันก่อนที่จะไปสู้กะเขา)

และแล้วก็ถึงวันเสาร์ ไปเวิร์คพอยน์กะแม่ ปรากฎหลงไปปากเกร็ด เลยต้องย้อนกลับมา กว่า่จะถึงก็ทำเอาเหงื่อตกวี้ดว้ายกันไปตามประสาบ้านนอกเข้ากรุง

ถึงตอนเที่ยงกว่าๆ(เค้านัดบ่าย) เราก็ไปนั่งตื่นเต้นอยู่ที่ หน้าประชาสัมพันธ์ แล้วพี่อ้อ(พี่่ที่นัดเรามา)ก็มาพร้อมกับใบสมัคร และพาขึ้นไปที่ห้องรับแขก พร้อมๆกับเอาข้อสอบข้อเขียนให้ทำ เหอะๆๆ

ใครได้เห็นข้อสอบข้อเขียนแล้วจะอึ้งง่ะ มันหนามากๆ แถมมีรูปกองดินหน้าบ้าน เอ้ย ปิรามิด(มันเหมือนจริงๆนะ) มาให้บอกอีกว่าอยู่ที่ไหนจำได้ว่าตอบไป 3-4รูปแหละ นอกนั้นมึน ตรูไม่รู้จักมานนนนนน (จะตอบว่ากองดินหน้าบ้านไปก็เกรงใจ)

พอเสร็จพี่เค้าก็เก็บไปตรวจนานมากกกกกกกกกกก เราก็มองไปรอบๆอีกห้องนึงมีพี่คนนึงนั่งอยู่ นั่นคือพี่โอ๊ต 1 ใน 5 คนสุดท้าย เรามองหน้ากันโดย เกิดอาการ เอ้ยนั่น ใช่มาสัมภาษณ์ป่่าวหว่า

และแล้วพี่เค้าก็กลับมาพร้อมกับมาสัมภาษณ์เรา โดยมีพี่อีกคนมาร่วมกัน สอบสวน เอ้ย สัมภาษณ์ เราก็เล่าๆๆๆ ตอบๆพี่เค้าไป (ไม่ขอบอกนะว่าเค้าถามอะไรบ้างเพราะมันเป็นหนึ่งในข้อสัญญา) พี่เค้าก็หัวเราะกรี๊ดกร๊าดบอกว่า "น้องพี่ฟังน้องเล่าประศาสตร์แล้วเหมือนพี่นั่งฟังสวรรค์เบี่ยงเลยอ่ะ"

เออ อันนี้ยอมรับว่าจริง เพราะในความคิดของเดี๊ยนประวัติศาสตร์มันก็คือนิยายเล่มโต ที่มีทุกรส แถมสนุกกว่านิยายวัยรุ่นลัลล้าที่ พระเอกเป็นคนรวย นายแบบ หรือไม่ก็หล่อ นางเอกก็ธรรมดาๆ แล้วมารักกัน ประวัติศาสตร์มันไม่ใช่ค่ะทุกคน ทุกอย่างมันเกิดขึ้นบนพื้นฐานของความเป็นจริง (ก็มันเป็นเรื่องจริงนี่หว่า) และเสน่ห์ของประวัติศาสคือ ตัวละครทุกตัวมีอยู่จริง ทุกคนเคยมีชีวิต เคยเป็นคนจริงๆเหมือนเรา นี่แหละเสน่ห์ของมัน

เข้าเรื่องๆ พอเสร็จปั๊บพี่เค้าก็ "โอเค น้องผ่านแล้วนะคะ ยินดีด้วย อังคารนี้เจอกัน" เหมือนเดิมค่ะดีใจเเป๊บเดียวแล้วก็ โอ้วตรูเครียด แถมลงมาเจอลุงคนนึง อ่อ ทุกๆคนจำลุงคนนี้เอาไว้ดีๆนะคะ ลุงคนนี้เราเห็นเค้าตั้งแต่ตอนเรามา แบบว่านั่งทำข้อเขียนเหมือนเราเลยลงมา ลุงคนนี้บอกว่า "เนี่ย มั่นใจมาก" ตรูเครียดดิ แม่เราก็บอกว่าลุงคนนี้อ่ะทำข้อสอบได้ทุกข้อ เครียด Max เลยค่ะ

เรากลับไปก็อ่านหนังสือ ทำเท่าๆที่จะทำได้ ถามว่าหวังไหม ถ้า ณ ตอนนั้นนะหวัง หวังมากๆ แล้วพี่เค้าก็โทมานัดให้ไปประชุมเพื่อบอกกติกามารยาทวันจันทร์ พร้อมกับเจออีก 4 คน พออีก 4 คนเดินเข้ามา เราก็ทักเลย "แล้วลุงคนนั้นอ่ะ" เพราะ4 คนนั้นมีน้องพัชร พี่คิม พี่โอ๊ต พี่แป้ง แล้วลุงที่มั่นใจล่ะไปไหน?

พี่อ้อก็ถามว่าใครอ่ะเราก็เล่าไป พี่โอ๊ตก็บอกว่าพี่เดินลงไปไม่เห็นใครนะ เห็นแต่แม่เรา พี่แป้งก็ยืนยันเพราะพี่แป้งมาตอน 4 โมง พี่แป้งก็บอกว่าไม่เห็น พี่อ้อก็บอกว่า วันนั้นไม่ได้นัดลุงอายุประมาณนั้นมาเลย มีอายุประมาณนั้นก็เป็นผู้หญิง พี่อีกคนที่เป็นทีมงานก็ยืนยันว่า ไม่มีไม่เห็น แล้วข้าน้อยก็คิดว่า "เอาล่ะสิ" ตอนนั้นเพลงเค้าเป็นใครนะคะแว่บขึ้นมา เหอะๆ แล้วเค้าเป็นใครล่ะ?

ก็เลยเลิกคุยเรื่องนั้น เค้าให้เรานั่งคุยกันก่อน 4 คนแบบว่า รู้สึกอบอุ่นมากๆอ่ะ คือ นานๆจะเจอคนที่ชอบในเรื่องเดียวๆกัน แล้วแต่ละคนจะมีเรื่องที่รู้และรู้ไม่เหมือนกันเพราะงั้น เลยนั่งปรึกษากันมันส์มากโดยไม่มีใครหวงวิชากันเลย แถมเฮฮามากๆอ่ะเป็นกันเองสุดๆ

จนเราคิดว่า ณ ตอนนี้ไม่หวังรางวัลแล้ว เพราะเราได้สิ่งที่มีค่ามากๆมาแล้ว

และแล้วก็วันอังคารคือกลัวรถติดไง ไปถึงโน่น 8 โมงกว่า 9 โมง(เค้านัด 10 โมง) เจอพี่แป้งเ็ป็้นคนแรก แล้วก็น้องพัชร แล้วก็พี่โอ๊ต พี่คิมยังไม่มา เราก็ขึ้นไปแต่งตัวแต่งหน้า แบบว่าเมคอัีพมายามากๆอ่ะ ขนตางอนเช้งประหนึ่งติดขนตาปลอม แถมพี่เค้าโบข๊ะไม่ถึง 15 นาทีก็ออกมาเด้งเวอร์มากๆ

แถมตอนเดิมเข้าไปพี่คอสตูมเค้าถาม"น้องใส่เสื้ออะไรมาเนี่ย เห่ย มานี่!!!"แล้วพี่เค้าก็จับข้าน้อยเปลี่ยนเสื้อ เหอะๆๆ ห้องแต่งตัวกว้างมากๆอ่ะ แนวๆวิ่งเล่นได้เลย(ไม่อยากบอกว่าไปวิ่งเล่นมา) ก็มีอาหารว่างให้กินแบบว่าอุดมสมบูรณ์ แต่!!! ทุกคนนั่งนิ่ง.... ไม่มีใครแตะ ทุกคนนั่งมอง... มอง มอง จนพี่แป้งตัดสินใจหยิบกิน และแล้วหลังจากนั้นถึงกล้านั่งละเลียดชิมกันทีละคน (มันตื่นเ้ต้นจัดว้อย)

แล้วเค้าก็ให้ลงไปกินข้าวเที่ยงก่อน เลยลงไป ปรากฎแม่ต้องไปเอาของในรถ เลยให้เรานั่งกินคนเดียว พอพี่แป้งเห็นว่านั่งคนเดียวเลยชวนมานั่งกับพี่แป้ง กับ แม่พี่แป้ง เลยทำให้รู้ว่า พี่แป้งนั้นเป็นลูกนางฟ้านั่งประทับ เด็ก ช.น. เหมือนกันค่า (บ้านเดียวกันนี่เอง)

แล้วแบบว่าแม่พี่แป้งเค้าเห็นเราเครียดๆ+ตื่นๆ แม่พี่แป้งเค้าเลยนั่งปลอบใจแบบว่าเต็มที่มากๆอ่ะ แถมแม่พี่แป้งเค้าพยายามพูดให้เราไม่เครียดและให้ลูกอมมาเม็ดนึง แม่พี่แป้งบอก มันคือคาถาแก้่ตื่นเต้น

ทำให้รู้สึกอบอุ่นแล้วก็งงนะวง่า ทำไมเนอะ ทั้ง 4 คน แล้วก็ญาติเค้าไม่เห็นเราเป้นคู่แข่งเลย เหมือนเป็นมิตรกันมากกว่า และแล้วพี่แป้งก็เดินไปซื้อชามะนาวมาให้เราซะงั้น (คือเพราะเรากันข้าวไม่ลงไง) พี่เค้าบอกว่า ข้าวไม่กินก็ กินน้ำหน่อยนะจะได้มีแรง (ข้าน้อยซึ้งสุดๆ)

และแล้วเราก็เดินขึ้นไปนั่งรอที่ห้องแต่งตัว โดยมีพี่โอ๊ตกับพี่คิมนั่งเครียดๆกันอยู่ข้างใน แล้วพี่ๆเค้าถามไงว่าเราอยากเรียนโบราณเหรอ เพราะอยากเป้นนัุกอียิปต์ใช่ไหม เราก็ตอบว่าใช่ พี่ๆเค้าเลยช่วยบอกแนวทางให้ว่า เออต้องทำยังไงอะไรแบบไหน (เริ่มซึ้งอีกแล้วฮะ)

และแล้วสิ่งนั้นมันก็มาถึง ป้ายชื่อเจ้าค่ะ!!!!!!!!!!แบบว่าติดไม่ถูกดิ๊มือสั่น เลยต้องรบกวนพี่ๆคอสตูมติดให้อีกแย้ว ข้าน้อยได้เบอร์ 2 ค่ะ เห็นมันครั้งแรกแล้วจะเป็นลมไงไม่รู้ พี่ๆเค้าก็เห็นเราเครียดนะพวกพี่ๆทีมงาน พี่ๆเลยมาบอกว่า "น้อง พวกน้ิองอ่ะต้องดีใจนะ เพราะพวกน้องเนี่นเป็น 5 คนที่ที่สุดแล้วในจำนวน 50 คนที่เขาสมัครเข้ามา ไม่ว่าน้องจะตกรอบ หรือได้ยังไง น้องเก่งแล้วนะ เพราะงั้นใจเย็นๆลูก" (มันเย็นไม่อยู่อ่ะค่ะพี่)

และแล้วเวลาบ่ายก็มาถึง เราต้องไปนั่งรอในสตูที่ใช้ถ่ายแล้ว เห็นครั้งแรกตกใจมาก สตูอ่ะใหญ่แต่ตรงที่ถ่ายน่ะนิดเีดยว เรานั่งรอกันอยู่ข้างๆเวที พี่ทีมงานก็เดินเอาไวด์เล็ท ไมค์มาใส่ให้ แกล้งๆถามไปงัน้ว่า "พี่คะ่ทำตกได้ไหม" พี่ตอบมาง่ายๆสั้นๆ " 8 หมื่นน่ะน้อง" ทำเอาข้าน้อยแทบกรี๊ด

คือเค้ามีเก้าอี้ให้นั่งนะแต่ื 5 คนนี้มีคนนั่งติดเก้าอี้คนเดียวคือน้องพัชร นอกนั้น เดินไปก็เดินมา กระโดดไล่ตื่นเ้ต้นบ้าง สวดมนต์บ้าง(เริ่มเล่นของ) แต่น้องพัชรที่นั่งเนี่ย เค้านั่งนิ่งซะจนพี่อ้อเดินมาถาม พัชรไหวไหม ไม่ตายใช่ไหมเนี่ย คือแน่ๆคือทุกคนจะ ตบไหล่กัน ส่วนเรากะพี่แป้งผู้หญิงเพียง 2 คน ก็กอดกัน จับมือกัน (มือเย็นทั้งคู่ขอบอก) คือใครไม่ได้ไปอยู่ตรงนั้นไม่มีทางรู้เลยว่า มันตื่นเต้น กดดัน แทบบ้าขนาดไหนอ่ะ

และแล้วเราก็เริ่มเวียนหัวเลยขอยาดมพี่ทีมงาน สักพักพอเราดมๆ พี่แป้งเริ่มขอมั่ง น้องพัชรเริ่มขอ พี่โอ๊ตเริ่มขอ จนสุดท้ายก็รอบวง เหอะๆ (แบ่งยาดมกันดม) พี่ทีมงานเค้าเห็นเลยเอามาให้อีก 4 อัน สรุปดมยาดมกันทุกคน (แต่ช่วยได้จริงๆนะ) เลยเล่นๆกันว่า "เทพเจ้ายาดมเคียงข้างคุณเสมอ"

แล้วเราโรคจิตไงถ้าตื่นเต้น+เครียดแล้วไม่พูดมันจะยิ่งกดดัน พี่ทีมงานเขาก็ดีนะมานั่งฟังไอ้บ้าตัวนี่แพล่มอะไรไม่รู้ แถมแพล่มไปๆมาๆสายเสื้อในหลุด!! เลยจะพยายามติด ปรากฎมือสั่นเกินติดไม่เป็นขึ้นมาซะงั้น พี่ที่มงานที่นั่งฟังเราแพล่มก็ต้องรับกรรมติดให้เราซะงั้น(ขอบคุณค่ะพี่)

แล้วพี่ๆทีมงา่นที่เดินๆผ่านก็ถาม "น้องชื่อไร" พอตอบว่าฟองน้ำ "ใส่มาใช่ไหมวันนี้" พี่ที่ติดสายเสื้อในให้เราก็ตอบไปว่า เฮ้ยๆ ของจริงนะน่ะ บึ้มมาก ปรากฎเครียดๆอยู่ กลายเป็นอายซะงั้น

แล้วก็ถึงเวลาขึ้่นเวที เหอะๆ ขึ้นเวทีมาแล้ว ตามข้อสัญญาเค้าห้ามเปิดเผยแล้วจนกว่าจะออกอากาศน่ะ หุหุหุ

เอาเป็นว่าเราได้เห้นน้ำใจของญาติๆผู้เข้าแข่งขันหลายๆคน เช่น พี่สาวพี่โอ๊ตที่ใจดีซื้อน้ำมาเผื่อเราด้วย แม่น้องพัชรที่บอกให้แลกเมล กันให้เรียบร้อย อละญาติอีกหลายๆคนที่ชมเรา ปลอบเรา เราซึ้งมากอ่ะ โดยเฉพาะอีก 4 คน พี่แป้ง พี่โอ๊ต น้องพัชร พี่คิม ทั้ง 4 คนนี้ดีกับเรามากๆ จนเราพูดตรงๆว่า

เราไม่ต้องชนะก็ได้ เราไม่ต้องการมันแล้ว เพราะตอนนี้เราได้สิ่งที่มีค่า และดีมากๆมาไว้แล้ว นั่นคือมิตรภาพของคนหลายๆคน ประสบการณ์ที่ดีที่สุดในชีวิตที่จะเก็บเอาไว้จนวันตายเลย

ก็ออกอากาศวันศุกร์ที่ 16 ค่ะ 4 ทุ่ม 20 นาที รายการแฟนพันธุ์แท้

เหอะๆสงสัยล่ะสิว่าเราได้เป็นไหม หุหุหุ

ใบ้ให้หน่อยนึงก็ได้ ไม่ได้เป็น แต่ก็ไม่ได้ไปก่อนคนแรก

แล้วขอบคุณทุกคนที่ให้กำลังใจโดยที่ยอมให้เราไม่ยอมเปิดเผยค่ะของคุณค่ะ ส่วนรูปไว้อัพให้ดูที่หลังค่ะ

ป.ล.ใครอยู่รร.เดียวกับข้าน้อย ขอล่ะนะ อย่าเอาไปบอกใคร เดี๊ยนขี้เกียจโดนด่า่ว่าเป้นพวกขี้อวดเบ่งอะไรพวกนี้ ใครที่อยู่รร.เดียวกัน ชุมนุมเดียวกัน สัญญานะว่าอ่า่นแล้วจะจบไว้คนเดียว ใครที่เจ๊อยา่กเล่าเจ๊ก็จะเล่า แต่ใครที่เจ๊ไม่ได้้เล่า เพราะเจ๊ไม่อยากเล่าเองนั่นแหละ ไม่ค่อยอยากให้คนในห้องรู้เท่าไรนัก เพราะ มันน่ารำคาญมากกว่าน่าเล่าให้ฟัง โดยเฉพาะคนบางกลุ่ม