อันว่าไอ้โทรศัพท์โรคจิต...
posted on 28 Dec 2007 19:33 by shinigami-mayaคุณเคยไหม ที่จะได้เจอ "มัน".....
"มัน"ที่คุณไม่เคยเห็นหน้า
"มัน" ที่คุณเคยรู้จัก
เหอะๆๆๆ คือเมื่อวันก่อนไง นอนอยู่ ตี 1- ตี2 กว่าๆแล้ว
เสียงเพลง ลัคกี้สตาร์ที่เซ็ตฯไว้เป็น เพลงประจำโทรศัพท์ ดังแบบไม่มีสาเหตุ
ทีแรกก็รู้สึกแล้ว แต่คิดว่า ปล่อยแมร่งไป ไว้คุยพรุ่งนี้ แล้วเสียงเพลงก็ดับไป
เราก็เคลิ้มๆ ปรากฎแมร่งดังต่อไปเรื่อยๆ เรื่อยๆ จนเริ่มรู้สึกว่า ไม่ไหวแล้ว
ใครจะตายหรือไงฟระ โทรมาป่านนี้ ทีแรกก็คิด เอ้ย Kaze โทมาหรือเปล่า ขานั้นชอบโทมาดึกๆ
(แต่ไม่เคยดึกขนาดนี้) เลยลองรับดู
maya: "อาโหยว.........คราย..." จิ้นเวลาง่วงสุดขีดแล้วพูดดูดิ
ไอ้โรคจิต no.1: "......แฮ่ก......แฮ่ก...."
***เริ่มงงๆ ทำไมมันครางกระเส่าซะเหมือนตรูฟังดราม่าซีดี Y เลยหว่า***
maya:"ตรูถามว่าคราย........"เสียงเริ่มดุ ตาเริ่มสว่าง
ไอ้โรคจิต no.1:"....อ่ะ....อา....แฮ่ก.....ซี้ด...."
***เริ่มโมโห (ความดันต่ำเจ้าค่ะ) เออ เล่นกันตรูใช่มะ***
maya: " เอ้า!!!....คุณพี่สู้ๆ คุณพี่สู้ตาย คุณพี่ไว้ลายสู้ตายสู้ๆ~"(ร้องเพลงเชียร์แบบไม่อายข้างบ้าน)
ไอ้โรคจิต no.1:"..............................."
maya:" อ่ะ บึ้ดจ้ำบึ้ด......อ่ะบึ้ดจ้ำบึด....เอิ้ว เอิ้ว เอิ้ว เอิ้ว!!!!!....อ้าวไม่ต่ออ่ะพี่แค่นี้เองเรอะ
เหวย ห่วย ไม่เร้าใจเลย เอาอีกเด้ เอาอีก เอาอีก เอาอีก "
ไอ้โรคจิต no.1 : **ตัดสายโดยพลัน****
ไม่รู้มันจะโทมาอีกหรือเปล่าอ่ะนะ โทมาดิแม่จะร้องเพลงเชียร์ให้ฟังอีก แมร่งเหอะ
เอาเป็นว่ามันดูแบบที่ 2 บ้าง
maya:"ฮาโหล....ใครอ่ะ"
ไอ้โรคจิต no.2: "ขอสาย หนึ่งหน่อยสิครับ"
maya:"อ๋อ โทรผิดมั้งคะ"
ไอ้โรคจิต no.2:"เหรอครับ แล้วนั่นใครอ่ะครับ"
maya:"..........."
ไอ้โรคจิต no.2:"ใครเหรอครับ"
maya:"แล้วก่อนจะโทรมาเนี่ย ไม่รู้หรือไงว่าจะโทรหาใคร คิดจะหาแฟนด้วยวิธีนี้เรอะ
เหวย ไปเอากระโปรงมาใส่ไป๊้ เสียงหล่อ แล้วหน้าบักหนานคิดจะจีบใครเค้าติดเหรอ!!!!"
***แล้วคุณโรคจิตก็รีบตัดสายอย่างไว***
แต่เราเจอไม่บ่อยนะ แต่คนที่เจอบ่อยคือแม่เรานั่นเอง
ที่เจอก็มี
แม่:"ฮาโหล สวัีสดีค่ะ"
ไอ้โรคจิค no.3:"ชื่ออะไรอ่ะคับ"
***มันมามุกเดิม***
แม่:"ชื่อเหมือนแม่แกไง!!!! ว่างมากนะเหรอ จะจีบฉันเรอะ เหอะ!! เป็นแม่แกได้เลยมั้ง...
เฮ้ยอย่าเพิ่งวางดิ โหย ไม่แน่จริงนี่หว่า"
รู้สึกเหลือเกินว่า มันโชคร้ายมากที่โทมาหาแม่เรา
อ่ะอีกรายหนึ่ง
แม่:"ฮาโหล สวัสดีค่ะ"
คุณโรคจิต no.4:"ขอสายพี่เอกหน่อยค่ะ"
แม่: "อ๋อไม่มีหรอกค่ะ โทรผิดมั้งคะ"
คุณโรคจิต no.4: "หนอย อีเมียน้อย แกเอาปั๋วฉันไปไว้ไหน
เอาพี่เอกออกมานะ ฉันจะพูดกับพี่เอก"
แม่:"เอ่อ....ขอโทษนะคะ คุณโทรผิ...."
คุณโรคจิต no.4:"ตอหลี....ถ้าแกไม่เอาพี่เอกมาคุยกับฉันนะ ฉันจะยกพวกไปตบแก
eพวก **ปี๊บ** หาปั๋วเองไม่เป็น **ปี๊บๆๆๆๆๆๆ**"
****"ปึ้ด" ท่านแม่ฉุนแตกค่ะ****
แม่:"เออ~!!!! มาเด้ มาให้ถึงหนองมนนะแก เดี๊ยะจะเจอข้าวหลามบิน
(ที่บ้านทำทั้งข้าวหลามและเบเกอรี่ค่ะ) มาเด้!!!"
คุณโรคจิต no.4:" .............เอ่อ เมื่อกี้คุณพูดว่าที่ไหนนะคะ"
แม่:"หนองมน!!! หนองมน ชลบุรี ที่ขายข้าวหลามเยอะๆอ่ะ รู้จักไหม!!!"
คุณโรคจิต no.4:"อ่าว.....แล้ว"
แม่:"เออ ไม่มีพี่เอกหรอ มีแต่พี่เอ๋พูดอยู่เนี่ย แล้วพี่ก็ไม่ได้เป้นเมียน้อยใครด้วย!!!"
คุณโรคจิต no.4:-ปี๊บ- ตัดสายไปอย่างไว.............
สรุปคือ ถ้าคิดจะโทรผิด พยายามภาวนาอย่าให้มันติดเบอร์เรากับแม่เรานะ
ทางที่ดีอย่าให้โทรผิดไปเยบอร์แม่เราดีที่สุด
ป.ล.แบบว่าแม่เราเป็นอดีตดาวรร.ประจำจังหวัด เป็นตั้งแต่ดัมเมเยอร์ยันนางนพมาศ
ถึงอายุเฉียด 40 แต่หน้าตามันไม่ค่อยแปรผันตรงมันจะแปรผกผันเสมอ
จนเพื่อนเริ่มถามว่า แม่แกมีแกตอนอายุเท่าไร ตอบไปว่า 21 มันมักไม่เชื่อ
แถมคุณเธอก็ทำตัวเฟี้ยวซะ เอาเป้นว่าวันหลังจะเอารูปมาให้ดู แล้วจะรู้ว่าแม่เรา
โค-ต-ร- สวย (แต่เราไม่ได้แม่มาซะงั้น เหอะๆๆๆๆ)
คืนนั้นขอโทษที
เพลินไปหน่อย
หึหึหึ
#1 By คนไม่มีหัวใจ on 2007-12-28 20:23