...sakura บานแล้ว....

หลังจากที่ แม่เราแพ็คให้ลูกรักของ พ่อและแม่(การ์ตูน) กว่า 9 พันชีวิต(เล่ม) อยู่ในลัง ตู้เย็น+ลังทีวี อีก 3 ลัง

ก็ได้ถูกขายไปเรียบร้อยแล้ว ให้นักอนุรักษ์นิยมการ์ตูนเก่า(ใครก็ไม่รู้แหละ) ตอนขายไป แม่เกิดอาการน้ำตานองหน้า บอกให้เขาวางตังไว้ ส่วนแม่เข้าไปร้องไห้ในห้อง(ไอ้เราก็ไม่เข้าใจรักมากมายเหตุใดจึงขายฟระ) แต่พอเราหันไปมองจำนวนตัง โอ้ว พระเจ้า เป็นแสนเจ้าค่ะ ประมาณ 2-3แสนนะเท่าๆที่ประเมิณจากสายตา

อะไรเหรอ? อ๋อ ทำไมราคาสูงจัง บอกให้ก็ได้ แม่และพ่อเรา ตอนซื้อมานั้น อ่านเสร็จจะแพ็คใส่ถุงร้อน แล้วเรียงอย่างดี เวลาแม่เปิดอ่าน แม่จะออกแนวไม่กาง ไม่ถ่าง เพราะฉะนั้น สภาพมันจึง เกือบ 100% กระดาษเหลืองหน่อยๆ แต่ไม่กรอบ ไม่เหลื้องเน่า ไม่ยับ คือสภาพเหมือนเมื่อ 20 กว่าปีก่อนไม่ผิดเพี้ยนอ่ะ (สุดยอด นักถนอมหนังสือตัวยงเลยป๊ะกะมี๊ตรู)

หลังจากนั้น แม่ก็โทรไปบอกป๊าด้วยน้ำตานองหน้าว่า "ขายไปแล้วนะ" เชื่อนะว่าป๊าต้องร้องไห้เหมือนกัน

พอถามว่าทำไมขายอ่ะ ทำไมไม่ให้หนูรับช่วงเก็บต่ออ่ะ แม่บอกว่า ถ้าให้เราเก้บไม่รู้ว่ามันจะพรุนหรือเปล่า(แง้ หนูก็ถนอมนะถึงไม่เท่าแม่ก็เหอะ) ที่สำคัญ เก็บไว้มันก็เปลืองเนื้อที่ในบ้าน + มันเก็บฝุ่นด้วย(แม่แพ้ฝุ่นมากๆค่ะ) แม่เลยขายให้คนที่แม่มั่นใจว่า จะ รักษาสภาพลูกๆของหม่ามี๊ให้ดูดีต่อไป

คือปกติแล้ว เเค่เราแตะหนังสือการ์ตูนของท่านก็แทบมีเรื่องกันเหอะๆๆๆ แต่ที่จริงเราก็เคยอ่านแหละ เหอะๆๆๆๆๆๆ แอบอ่านตอนกลางคืนเป็นการอ่านที่ทรมานมากเนื่องจากมันสภาพดีซะจนเวลาอ่านก็โคดอึดอัด กลัวทำเสีย

ก็นะคืออ่านซะจนถ้าใครได้อ่าน รวม 50 การ์ตูนดังในอดีต(ไม่ว่าการ์ตูนผู้ชายหรือตาหวาน) ของบอร์ดพันธุ์ทิพย์ เรารู้จักซะกว่าครึ่ง เหอะๆๆ (คือชอบที่ความคลาสสิคของมันอ่ะนะ)

แต่ว่า การ์ตูนสมัยก่อน(พวกตาหวานอ่ะ) เราชอบมากกว่าการ์ตูนผู้หญิงสมัยนี้อีกนะ คือการ์ตูนเมื่อก่อนจะมีสาระ คือมีเนื้อเรื่อง แบบเนื้อๆอ่ะ ไม่งุ้งงิ้งง้องแง้ง เหมือนการ์ตูนผู้หญิงสมัยนี้

ที่สำคัญมันไม่ค่อยเน้นเรื่องใต้สะดือนัก ไม่เหมือนการ์ตูนบางเรื่องสมัยนี้ เอะอะตรูเล่นผีผ้าห่มกันลูกเดียว..

ถึงบางเรื่องจะมีฉากนั้น แต่ขอโทษเถอะค่ะมันไม่มีขั้นตอนตั้งแต่ต้นจนจบ มีแค่จูบกัน เสร็จแล้วกดลงไปที่ๆนอน โคลสอัพไปที่มือที่กุมกันอยู่ แล้วก็มีเป็นเสียง จิ๊บๆ (แปลว่าเช้าแล้ว ตรูเสร็จกิจกันเป็นชาติแล้ว)

แล้วเนื้อหา ถ้าพรีเรียดก็จะพรีเรียดเข้มข้น อ่านแล้วเครียด อินมากๆ หรือบางเรื่องตอนฮาก็ฮาสุดๆ แต่ตอนซึ้งนะเหอะๆ ตรูนี่แหละน้ำตาแทบตก...เอาละๆมาลองพรีวิวเล่นๆกันมั่งไหม อ่อ ถ้าบอกว่าอ่านพรีวิวแล้วอยากอ่าน ก็สู้ๆนะคะ เพราะบางเรื่องเราไม่รู้แล้วว่าจะหาอ่านได้อีกที่ไหน....

มามะเรื่องเเรก เรื่องที่แม่ซื้อมาเล่มแรกตอน 15 ปัจจุบัณลูกอายุ 17 แล้ว มันก็ยังม่ายจบ -''-

เหอะๆ พูดแบบนี้รู้กันแล้วล่ะสิว่าเรื่องอ่ะไร ก็ เรื่องนี้งาย

คำสาปฟาโรห์ By Chieko Hosogawa

ส่วนเรื่องย่อขอ ก๊อปมาจากเว็บอื่นเน้อ เราขอวิจารณ์อย่างเดียว

แครอล ทายาทมหาเศรษฐีชาวอเมริกันผู้รักการศึกษาเกี่ยวกับโบราณสถานยุคฟาโรห์ บังเอิญเธอทำให้แผ่นดินเหนียวที่สลักอักษรโบราณแผ่นหนึ่งตกแตก ซึ่งเป็นการปลดปล่อย ไอซิส เจ้าหญิงแห่งอียิปต์ให้ตื่นจากการหลับไหลนับพันปี เธอโกรธแค้นที่มีคนมาบุกรุกสุสานของ เมมฟิส น้องชายของตนจึงนำแครอลเดินทางกลับสู่ยุคอียิปต์โบราณ ณ ที่นั่น แครอลได้พบกับเมมฟิส ตำนานความรักต่างยุคต่างเชื้อชาติจึงบังเกิดขึ้น

มาโซนบ่นก่อนนิดนึง

อ่า เป็นตำนานรักมหาอมตะนิรันดร์กาลที่ มาถึงภาค 5 แล้ว ยังไม่รู้จักจบจักสิ้น ลักตัวกันไปลักตัวกันมา นางเอกก็ยังคงแอ็บแบ๊วต่อปาย ก็รอร๊อรอให้เมมฟิสมาช่วย เหล่าตัวร้ายก็ยังคงตกหลุมรักแครอลกันต่อไป

อยากบอกพวกที่ลักตัวแครอลมากเลยว่า ถ้าแกเดินทางขึ้นเหนือสักหน่อย เอ็งก็จะเจอผมทองตาฟ้าล่ะว้อย ดีไม่ดีเจอผมแดงตาเขียวอีกต่างหาก สวย+เซ็กซี่ กว่าแครอลอีกเยอะ

ปล่อยๆให้เขามีความสุขกับสามีเขามั่งเหอะ เนี่ยตั้งแต่แท้งลูกตั้งแต่ภาค 3 ก็ไม่เคยท้องอีกเลยทั้งๆที่เมมฟิสก็ฝีมือดี ครั้งเดียวติด(หรือใครจะเถียงว่าตั้งแต่คืนเข้าหอตอนภาค 2 เล่ม 1 เมมฟิสเคยทำอะไรแครอลมากกว่านอนกอด แถมไม่กี่วัน แครอลก็โดนเชิญไปเป็นแขกกิติมศักดิ์(หรือ เหยื่อนั่นแหละ)ที่บาบิโลนอีก) พวกเอ็งก็มัวแต่ลักตัวเค้าไปๆมาๆอยู่นั่นแหละ สงสารเขากันมั่งเหอะ.....

แต่!!!!....คงจะตกใจว่า เอ็งบ่นซะขนาดนี้แล้วจะอ่านทำไม คือถ้าเหตุผลที่อ่านคือ เป็นการ์ตูนที่มีมนต์เสน่ห์มาก(เฉพาะภาค 1-4 นะ มาภาค 5 แล้วรู้สึกว่ามันไม่ใช่แล้วอ่ะ) ทำให้เราชอบอียิปต์ขึ้นมาจับใจ ที่สำคัญภาพสวยมาก คืองานเทพอ่ะ (ย้ำภาคแรกๆเท่านั้น เพราะมาภาค 5 เขาเปลี่ยนคนเขียน) แล้วก็เนื้อเรื่องดีเลยอ่ะ

ชอบหลายๆตอนที่แครอลใช้ความสามารถที่ร่ำเรียนมา เช่น ตีเหล็กให้เมมฟิสดูต่อหน้าต่อตา เนื่องจากตอนนั้น เมมฟิสบอกว่าถ้าทำได้จะไม่ประหารคนที่บุกรุกสุสานท่านพ่อของเมมฟิส ตอนนั้นเป็นตอนที่เราทึ่งในตัวแครอลอ่ะ เพราะไม่นึกว่านางเอกแอ็บแ๊บ๊วอย่างเธอจะทำงานแมนๆได้

แต่ความจริงแล้วเราคิดว่า เรื่องนี้น่ะ น่าจะจบตั้งแต่ภาค 3 เพราะตอนนั้นเป็นจุดอิ่มตัวมากที่สุดแล้ว คือถ้าจบตั้งแต่ตอนนั้นยังไงๆซะเราก็ประทับใจเเละคนอีกมากก็จะลืมเรื่องๆนี้ไม่ได้แน่ๆ

แต่ในเรื่องนี้เราแอบสงสารไอซิส แม่นางร้าย ที่ทำมันทุกอย่างเพื่อที่จะฆ่านางเอกของเรา (ก็นางเอกของเราก็รอดมาได้ซะทุกครั้ง ) ทำตั้งแต่ ยอมแต่งงานกับคนที่ไม่ได้รักเพื่ออาศัยอำนาจของเขาจัดการ ไม่ว่าจะจับยัดในหอคอยปิดตาย(นางเอกของเราก็ม่ายตาย) ไปจนถึงให้เสือกัดแถมเหวี่ยงลงในเดดซี นางเอกของเราก็ม่ายตาย

แต่ไม่รู้รู้แค่ส่งสารอ่ะ ชอบปกภาค 3 เล่มนึงมากๆ(จำไม่ได้ว่าเล่มไหน) ที่มีภาพไอซิสวิงวอนขอเทพเจ้าขึ้นปก ไม่รู้ว่าขอให้แครอลตายหรือขอให้เมมฟิสหันมามองตัวเองบ้าง แต่เราชอบมากๆเลยอ่ะ T_T

อ่ะมาที่เรื่องต่อปาย

เจ้าสาวซาตาน/จอมใจอสูร By Yuko Ashibe & Etsuko Ikeda

เดมอสและวีนัส สองพี่น้องฝาแฝดที่ได้หลงรักซึ่งกันและกันอย่างลึกซึ้ง เมื่อความรักต้องห้ามนี้ได้ล่วงรู้ไปจนถึงหูของเทพจูปิเตอร์ ทั้งคู่จึงถูกลงโทษโดยเดมอสได้ถูกสาปให้กลายเป็นซาตาน ส่วนวีนัสก็ได้ถูกขังอยู่ในบึงมรณะด้วยใบหน้าที่เน่าไปซีกหนึ่ง วิธีเดียวที่จะช่วยให้ทั้งคู่หลุดพ้นจากการลงโทษคือ เดมอสจะต้องหาผู้หญิงที่หน้าตาเหมือนวีนัสเพื่อให้มาเป็นตัวแทนเธอ แต่เมื่อเดมอสได้พบและรู้จักมินาโกะ เขาเองกลับเป็นฝ่ายตกหลุมรักมินาโกะ มินาโกะเองก็เกลียดเดมอส ในขณะที่วีนัสก็พยายามที่จะทำร้ายมินาโกะที่แย่งความรักของเธอไป

เป็นเรื่องที่อ่านไม่เคยจบ(เพราะแม่มีไม่ครบ) แต่เป็นการ์ตูนที่ดีมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ เพราะอะไรน่ะหรือ เพราะว่า ให้แต่ล่ะตอแน แต่ละคนที่ขอให้เดมอสช่วยนั้นต้องแลกกับอะไรบางอย่างมา มันเหมือนกับเป็นการตอกย้ำนะว่า ไม่มีอะไรได้มาฟรีๆ คือแล้วจะมีคติธรรมแทรกๆอยู่ในทุกๆตอนที่อ่าน (คือต้องอ่านแล้วตีความออกมาอ่ะนะ) ซึ่งอยากอ่านให้จบ แต่ตอนอ่าน เราเชียร์ เดมอสกันวีนัสนะ แบบว่าเฉยๆกับมินาโกะ ไม่รู้ว่าทำไม

เอ้าๆไปอีกเรื่องนึง

กุหลาบแวร์ซายส์ By Riyoko Ikeda

กุหลาบแวร์ซายส์เป็นเรื่องจริง ในสมัยปฏิวัติของฝรั่งเศส โดยเริ่มมาจะพูดถึงครอบครัวนึงที่อยากมีลูกชายมาก แต่ดันได้ลูกผู้หญิงซะนี่ เลยกลบควาใผิดพลาดนี้โดยให้แต่งตัวเป็นชาย เด็กคนนั้นมีนามว่า ออสการ์ โดยพอเมื่อโตมาสักพักก็ได้ถวายการรับใช้ให้แก่พระนางมารี อังตัวเนตต์....

ในเรื่องนี้คือเราจะได้เห้นภาพประวัติศาสตร์ตอนนั้นได้สมจริงที่สุด(เราคิดว่านะ) เพราะเนื่องจากเป็นการ์ตูนที่มีเนื้อหาประวัติศาสตร์ในตอนนั้นอย่างละเอียดสุดๆ แถมทำออกมาสามารถให้คนอ่าน "อิน"ไปได้อย่างสุดๆ

เราชอบที่สุดคงหนีไม่พ้นตอนที่อังเดร(พระเอก เพื่อนสนิท(ที่คิดเกินกว่าเพื่อน)ของออสการ์)

รู้ว่าตัวเองตาบอด แล้วฝึกเดินขึ้นเดินลงบันได และไม่ต้องการจะบอกเรื่องนี้ให้ออสการ์รู้

แล้วก็ชอบตอนที่อังเดรตายที่ออสการ์ถามว่า "นาย.....ทำไมไม่บอกฉันว่านายตาบอด" (คิดดูตาบอดแล้วยังไปร่วมศึกกับทัพโดยมีเพื่อนๆคอยบอกทิศทางของศัตรู) จริงๆนะ เราชอบตอนที่อังเดรตายแล้วออสการ์คร่ำครวญมากๆเลยอ่ะ คือเราเเอบอิน นิดหน่อย (ไม่นิดอ่ะน้ำตาไหลพราก)

แล้วก็ชอบตอนที่อังเดรกับออสการ์มีอะไรกัน คือชอบได้พวกคำรำพันที่มีบรรยายเอาไว้ ที่ว่าเราเปรียบเหมือน(จำชื่อเทพไม่ได้แล้วอ่ะ ที่เป็นเทพประจำราศีเมถุนอ่ะ) ที่อยู่คู่กันตลอดไม่ว่าเวลากลางวันหรือกลางคืน ชอบคำบรรยาพวกนั้นมากจริงๆนะ

และตอนที่ชอบมากกกกกกกกก ไม่รู้จะชอบยังไงคือตอนคืนก่อนที่จะประหารชีวิตแล้วก็วันที่พระนางมารี อังตัวเนตต์ถูกประหารชีวิต คือแนวๆ เราอ่านแล้วรู้สึกว่า พระนาง คือ ราชินีที่แท้จริง ชอบตอนที่พระนางพูดว่า

"เราต้องทนให้ได้ ทนต่อก็เหยียดหยามจนวาระสุดท้าย"(ตอนที่โดนตัดผม)

"คอยดูนะ ว่าบุตรีของ มาเรีย เทเรซ่าจะตายอย่าง"

และที่ชอบที่สุด

"ไม่ว่าหัวจะหลุดจากบ่า ไม่ว่าหยาดเลือดจะหลั่งไหล ไม่ว่าชีวิตจะหาไม่ ฉันจะไม่หลับตา จะลืมตาดูประเทศนี่ ฝรั่งเศษ จะคอยดูต่อไปว่าจะเป็นเช่นไร"(แล้วหลังจากนั้นหัวของนางก็หลุดจากบ่า)

คือ เพิ่งมาประัทับใจพระองค์ช่วงหลังๆ(เพราะแรกๆพระนางแลฟุ่มเฟือยเหลือหลาย)

แต่ถ้าตัวละครหญิงที่ชอบเพราะความเรียบง่าย และสมหญิง เราชอบโรซารีมากๆ เธอคือน่ารักอ่ะ แล้วกล้าที่จะทำอะไรห่ามๆ (เช่นวิ่งเข้าไปแทงแม่ของออสการ์ เพราะเข้าใจผิดคิดว่าเป็นมาดาม โปลินญัค ที่ขับรถม้าชนแม่เธอแล้วไม่รับผิดชอบ โชคดีที่แทงไม่โดนเพราะออสการ์กันเอาไว) แล้วก็ชอบว่าเธอทำใจเก่งมาก ตอนที่รู้ว่ามาดามโปลินญัคที่ไม่รับผิดชอบชีวิคแม่เธอนั่นแหละคือแม่ที่แท้จริง

แล้วก็เรื่องนี้ก็มีคตดธรรมแฝงไว้หลายอย่างนะ ตั้งแต่อย่ามักใหญ่ใฝ่สูง(เหมือน แจน บาร์รอ พี่สาวของโรซารี) หรืออย่าฟุ่มเฟือยจนเกินไป(เหมือนอย่างพระนางมารี อังตัวเนตต์)

แล้วที่สำคัญเวลาหนาวๆที่ไรนึกถึงเรื่องนี้ทุกที (เพราะตอนที่แอบอ่านครั้งแรกมันหนาวแล้วนี่นะ) เอ้าๆๆพอๆมาอีกเรื่องนึงมั่ง

หน้ากากแก้ว/นักรักโลกมายา By susue Miuchi

คิตาจิมะ มายะ เด็กสาวที่แสนธรรมดา แต่ที่จริงแล้วเธอมีความสามารถในการแสดงถึงขั้นหาตัวจับได้ยาก และแล้ววันหนึ่งวันที่ชีวิตเธอเปลี่ยนไปเมื่อเธอได้เจอกับ อ.ทซึุจิคาเงะ จิงุสะ อดีตนักแสดงที่เสียโฉม ที่หมายมั่นจะปั่นเธอเป็นนักแสดงใหญ่อย่างที่ทซึจิคาเงะเคยเป็น....

แบบว่า ชอบมากกกกกกกกกก ไอ้ตอนที่ไปดูละครกลับมาแล้วสามารถแสดงบทได้ทุกบทน่ะ(จำได้ไงอ่ะ) แล้วก็ชอบตอนที่มายะต้องเล่นเป็นเฮเลน(โดยเหมือนแข่งกับอายูมิคู่แข่งด้วย) เธอฝึกแนวๆปิดตาแล้วอยู่ในบ้านคนเดียว (พยายามจริงๆน้องหนูเอ้ย) แล้วก็ตอนที่ต้องไปแสดงเป็นตัวประกอบ ที่ขาเสีย แล้วมายะซ้อมบทโดยผูกขาท่อนล่างไว้กับท่อนบน แบบว่า สุดยอดค่ะหนู

แต่ตอนหลังๆกลับโดนบทอายูมิกลบซะงั้น ตอนที่ทดสอบคิดเลือกนางฟ้าสีแดงอ่ะ ในหัวข้อไป ที่อายูมิตาบอด แล้วรู้สึกว่าอ่านจารย์แกเลยเขียนไหม่อีกเวอร์ชั่นนึงอ่ะ....(เวอร์ชั่นปัจจุบัณน่ะแหละ)

อ่ะมาอีกเรื่องนึงๆ

สงครามกับความรัก / รักอลเวง / เปลวรักเพลิงสงคราม (Yamato Waki)

ฮานามูระ เบนิโอะ สาวน้อยวัย 17 ปี เด็กนักเรียนคอนแวนต์จอมแก่นแสนซน เบนิโอะ ต้องพบกับคู่หมั้นร้อยตรีอิจูอิน เธอได้เข้ามาอยู่ในตระกูลของเขาด้วยการต้อนรับอันแสนอบอุ่น เมื่ออิจูอินต้องออกรบในสงครามและไม่ได้กลับมาอีกเลย เบนิโอะจึงตัดสินใจเริ่มต้นชีวิตใหม่ด้วยการเป็นนักข่าว แต่แล้วเธอก็ได้พบว่าคู่หมั้นของเธอยังไม่ตายแต่ความทรงจำเสื่อม เธอจึงต้องพยายามทำทุกวิถีทางที่จะให้ได้อิจูอินคนเดิมกลับมา

ฮาค่ะ บอกคำเดียว ฮามั่กๆ ฮากับวีรกรรมหลายๆอย่างของ เบนิโอะเจ้าแม่เฟมินิสแห่งยุคนั้น ทั้งแซบทั้งหวานเอากะเจ๊แกไม่ค่อยถูกเหมือนกัน ชอบตอนที่นางเอกกับพระเอกพบกันที่สุด เหอะๆ เอาจักรยานสอยเขาซะงั้น

แต่ตอนซึ้งก็ซึ้งมากๆอ่ะ ชอบตอนที่เบนิโอะรู้ว่าร้อยตรีความจำเสื่อมจำตัวเองไม่ได้โหย เศร้ามั่กๆ

เรื่องนี้เราชอบรันมารุที่สุดเลย มองครั้งแรกนึกว่าผู้หญิง ที่ไหนได้ แทบแรกๆเห็นติ๋มๆหลังๆแมนมากกกกกกกก แต่ตอนนี้อยากอ่านอีกเหมือนกัน แต่ก็คาดว่าคงหาอ่านไม่ได้แล้ว มี๊อ่ะ ขายทำม๊ายยยยยยยย

ไปอีกเรื่องๆ

ออรอร่า (Machiko Satonaka)

จากความรักที่ยังคงยึดมั่น ไม่ว่าชีวิตจะหาไม่ ไม่ว่าจะอยู่ในชาติภพใน จะมีเธอตลอดไป..... จากเมืองมูที่ล่มสลายมาสู่ยุคอียิปต์ไปยุคญี่ปุ่นโบราณ เข้าสู่สมัยฮิตเลอร์ที่เยอรมัน และตามไปจนถึงโลกอนาคต

การ์ตูนวิญญาณรักข้ามชาติที่มีเนื้อหาพรีเรียดมันทุกๆชาติ (ไม่ปล่อยให้ตรูคลายเครียดมันสักชาตินึงอ่ะเนอะ) ลูซี่ก็ยึดมั่นในรักมากกกกกกก เรย์ก็สุดยอด เจ็บตัวขนาดไหนก็ยอมขอให้ได้ตัวลูซี่มา(ถึงแม้อีเรื่องเจ็บตัวนี่ทำให้ถึงตายไปหลายชาติ)

ชอบๆๆๆๆ ชอบชาติที่เยอรมันมากๆอ่ะ ทำให้เรารู้สึกว่า ลูซี่เนี่ยสุดยอดคือตอนนั้นลูซี่เป็นยิวจึงต้องไปอยู่ในค่ายกักกัน เอาต์สวิท (ซึ่งเรื่องนี้สะท้อนภาพสังคมภายในนั้นได้ดีมากๆ)

ในค่ายนั้นอ่ะคือทาสหญิงที่ต้องการความสบาย ต้องยอมไปนอนกับทหารเยอรมันเพื่อที่ตัวเองจะได้สบาย จนเพื่อนของลูซี่ยอมทำแบบนั้นเพื่อ อาหาร เพื่อเตียงนิ่มๆ แต่เพื่อที่จะไม่ต้องทนทำงานหนักๆ แต่หลังจากนั้น ลูซีก็ไม่ยอมคุยกับเธอไม่ยอมแม้จะรับอาหารที่เธอให้มา เธอก็เคยชวนลูซี่ให้ทำแบบนั้นเพื่อที่จะไม่ต้องลำบาก

แต่ลูซี่ตอบว่า เพราะฉันมีความรักและศักดิ์ศรี ฉันมีศักดิ์ศรีมากพอที่จะไม่ทำแบบเธอ เพื่อนคนนั้นก็ออกแนวไม่เข้าใจแถมบอกกับลูซี่ไปอีกว่า ไอ้ของแบบนั้นน่ะมันกินไม่ได้ไม่ใช่หรือไง ลูซี่ก็บอกว่า ถึงจะกินไม่ได้ แต่ฉันก็ภูมิใจที่ฉันยึดมั่นในความรักที่ฉันมี และศักดิ์ศรีของตัวฉันเอง (ที่จำตอนนี้ได้เพราะชอบคำพุดของลูซี่ฮะ)

ชอบอ่ะทั้ง 2 คน ยึดมั่นกันมากๆ แถมเรื่องแฝงแง่คิดไว้ตลอด ทั้งเรื่องศักดิ์ศรี ทั้งเรื่องหลายๆเรื่อง ชอบมากกกกกกกกกกกก ชอบอาจารย์คนนี้สุดๆ

แง่มๆเอาล่ะ ขอจบการย้อนรอยภาค 1 ไว้แค่นี้ เพราะงั้นไว้จะมาต่อซีซั่น 2 และ 3 แน่นอน คอยตามกันด้วยเน้อ

ว่าแต่ใครรู้แหล่งซื้อการ์ตูนแบบนี้บ้างง่ะ เราจะไปซื้อ แง้ๆๆๆ

P.S. พุธนี้เปิดเทอมแล้วไม่อยากเลยอ่ะ อ่อๆลืมๆ เจ้าของบล๊อกปัจจุบัณอายุแค่ 16 กว่าๆเท่านั้นนะคะ (รู้สึกโชคดีจังที่ได้อ่านอะไรแบบนี้เยอะๆ)

edit @ 22 Oct 2007 20:26:20 by maya[โหมด งานเยอะแทบบ้า เหอะๆ]

edit @ 22 Oct 2007 20:27:15 by maya[โหมด งานเยอะแทบบ้า เหอะๆ]

edit @ 22 Oct 2007 20:30:23 by maya[โหมด งานเยอะแทบบ้า เหอะๆ]

edit @ 22 Oct 2007 20:35:32 by maya[โหมด งานเยอะแทบบ้า เหอะๆ]

edit @ 22 Oct 2007 20:44:37 by maya[โหมด งานเยอะแทบบ้า เหอะๆ]

edit @ 25 Oct 2007 19:30:03 by maya[โหมด งานเยอะแทบบ้า เหอะๆ]