To 401 room

posted on 27 Jun 2013 04:05 by shinigami-maya
แรบพบรู้สึกว่า ห้องใหญ่ดีนะ
แต่หอดูเก่าๆ แต่ก็ อืม ตอนนั้นไม่มีห้องว่างทีอื่นละ เลยอยู่ที่นี้แหละ
 
ตอนแรกโฮมซิก โฮมซิกมาก ไม่อยากอยู่หอนี้ ฮาาา
หอบ้าอะไรได้ยินเสียงประตูเซเว่นที่อยู่ใต้หอร้องตลอด
เสียงกระป้อด้วย เสียงตุ๊กๆ เสียงคนจอแจ เสียงคนกวาดพื้นเพราะข้างล่างเป็นตลาด
มีเสียงนกด้วยนะ แล้วก็เสียงหวูดเรือ บางวันร้านไอติมก็มาขายซะเช้า
บ้าแล้ว อยู่ไม่ได้นะ ไม่ได้หรอกกก!!
 
.
 
.
 
.
 
แต่ก็จำไม่ได้เหมือนกันว่าตั้งแต่เมื่อไร
ที่รู้สึกว่าที่นีเหมือนบ้านอีกหลัง
 
เป็นอาณาจักรของเราเอง
 
อาณาจักรที่เรา อ่านหนังสือสอบจนเช้าแล้ววิ่งไปสอบ
อยู่คุยโทรศัพท์กับเพื่อนจนเช้า นั่งเล่นคอม ดูซีรี่ย์ข้ามวันข้ามคืน
วาดรูปข้ามวัน ปั่นงานข้ามคืน ทำรกจนนึกว่าห้องขยะ
อาณาจักรที่เราตื่นมาเย็นๆก็ไม่มีใครว่า อกหักร้องไห้แทบบ้า
ปั่นธีสิส หลับซบตู้เย็น กรีดร้องธีสิส ปีนระเบียงเข้าห้องเพราะลืมกุญแจ
 
ฯลฯ
 
อาณาจักรเล็กๆ
ที่เราเป็นราชา 
......
 
หอนี้ ที่อยู่มา 4 ปี
เมืองใหญ่ ที่อยู่่มา 4 ปี
 
เดี๋ยวต้องกลับแล้วนะ กลับบ้าน 
 
แต่สักวันก็ต้องกลับมาที่เมืองนี้อีก ถึงแม้ว่าจะไม่ได้อยู่หอนี้แล้ว
 
จะกลับมาที่หอนี่ไม่ได้แล้ว
 
.
 
 
.
 
.
 
เศร้าเนอะ
 
แต่ว่า
 
ทุกอย่างมันต้องมีจุดจบของมัน
ไม่ใช่จบแล้ว จะ จบเลย
แต่เป็นการ "จบ" เพื่อเริ่มใหม่ 
เริ่มใหม่ในจุดที่โตกว่านี้ จุดที่เป็นผู้ใหญ่กว่านี้
 
ทุกครั้งการก้าวขึ้นบันได เราก็ต้องทิ้งอะไรบางอย่างไว้ด้านหลัง
 
อืม
 
.
 
.
 
.
บ๊ายบายนะวังหลัง
ร้านอาหารอร่อยเต็มไปหมด ร้านเครื่องสำอางค์ ร้านเสื้อผ้า 
เซเว่นใต้หอที่สนิทกับพนักงานทุกกะแล้ว
เสียงหวูดเรือที่ทำให้รู้ว่าเราอยู่ติดเจ้าพระยานะ
น้ำที่ท่วมมันทุกปีให้เราเห็น ให้เราลุยเข้าหอ
บรรยากาศสวยๆของย่านเมืองเก่าที่เห็นทุกวันจนชาชิน
แมวแถวนี้ที่จะเยอะไปไหน การรับเสด็จมึนๆเวลานั่งกินข้าว
 
 
บ๊ายบายนะ
 
แล้วจะกลับมาเยี่ยมใหม่
 
ขอบคุณนะ 401
ขอบคุณที่เป็นส่วนหนึ่งในความทรงจำชีวิตมหาวิทยาลัยของเรา
ขอบคุณที่ทำให้ความทรงจำมีความหมาย
 
 
ขอบคุณนะ
 
.
 
.
 
รักเธอนะ
 
 
ป.ล.ว่าจะไม่ร้องไห้ละนะ
 

Recommend